Etappe 19:Tasucu Cappadocië 370 Km

Hallo volgers,

Na een heerlijk nachtrust zijn we redelijk vroeg opgestaan. André was weer eens in geen velden of wegen te bekennen.... Na 10 minuten kwam hij binnen met de was die hij zelf heeft gewassen.
Omdat de was buiten aan de waslijn bij het zwembad mocht hangen (nadat de was eerst van het balkon was gewaaid), was de was lekker droog gewaaid. Toch weer een besparing van $ 123 :-).

Aan het ontbijt hebben we nog een flink na zitten praten over onze trip in Libanon... tjonge wat een ervaring! Gewoon dat we weer op 7-20 waren geweest....en de foto's en kilometers film die inmiddels zijn gemaakt!

Even wat statistieken t/m 5-6-2014
4641 km tot gisteren
663.liter brandstof voor twee machine's
2 liter olie
1 ketting
2200  foto's
60 GB film
..... liter bier
......Shoarma
......Thee/koffie/suiker
0 Gehaktballen/ speklappen
0 frikandellen/patat oorlog

















Helaas is het hier (door trage internetverbindingen) niet mogelijk om filmmateriaal te publiceren. Voor degenen die willen, gaan we zeker nog wat regelen als we weer thuis zijn, iets van een avondje of zo, want er is heel veel leuks te zien! 

Na een heerlijk ontbijt hebben we afscheid genomen van het zeer vriendelijke personeel en zijn we vertrokken.

Onze motoren hadden we voor het ontbijt al opgeladen. We zijn op weg gegaan naar Cappadocië, een schitterend gebied recht boven Tasacu! Het was toch nog een tocht van zo'n kleine 400 km... Maar daar draaien deze heren inmiddels hun handen niet voor om. 

We moesten eerst nog een heel stuk langs de kust af omdat de binnen wegen hier wel heel slecht zijn. 
Bij de eerste tankstop was het meteen al weer heel gezellig met thee en veel bladiebla met handen en voeten, Snijder en Kuit en natuurlijk van Persie :).. En dan ongeveer 30 Turken om je motor die alles willen weten van de kosten tot hoeveel cc en nog veel meer. 

Na zo'n 150 km gingen we de bergen in, schitterend, maar helaas het weer werd ook slechter en slechter...

Ondanks dat we regenpakken bij ons hebben, waren we voor dat we er erg in hadden door-en-door natgeregend...koud tot op onze botten... En het werd steeds kouder en kouder. Maar we moesten nog een stuk, dus maar weer even stoppen bij een tank station om even bij te komen en om warme thee te zeuren. Hahaha, wat is warme thee dan ineens lekker! 

Eenmaal een stuk verder kwamen we uit in de bergen. Meteen ging de zon schijnen... heerlijk!

We kwamen aan in een klein toeristenplaatsje aan de rand van Cappadocië. We zagen bussen met Japanners en andere volkeren voorbij komen in het uur dat we daar geweest zijn, dat was echt grappig. 

Nadat we opgedroogd waren en wat gegeten hadden, zijn we nog even over een mini marktje gelopen waar André gelijk het hoofddeksel van Cappadocië op zijn hoofd kreeg. Hahaha, dat was echt hilarisch!. Nieuwe helm, zei het jochie van het kraampje.

Zit die vreetzak weer.

                                                                    Mijn nieuwe baret/helm.

Eenmaal weer opgestapt en verder gereden voor de laatste 80 km, werden we wederom getrakteerd op een fikse bui regen....Alweer doorweekt voordat we ons regenpak aan konden trekken... dus dat ging lekker.. het gaat hier zo snel.

Uiteindelijk na een kleine drie kwartier zijn we toch aangekomen in de plaats Uchisar waar we van ellende maar een pensionnetje hebben geboekt. We zouden natuurlijk eigenlijk gaan camperen..... maar gezien het weer hadden we daar nu even geen zin in. Het was een leuk klein en goed verzorgd pensionnetje. Keurig en straalde de cultuur uit van deze streek.

                                                          Geweldig mooi pension !!!!

Nadat we onze spullen hadden neergezet, moest ik even voor een bril gaan kijken. Wat is het geval; als ik moet tanken hang ik mijn bril meestal even tussen de spinnen waar de tassen mee vast zijn gemaakt en zet dan mijn helm af. Bij het op doen van de bril eigenlijk precies het zelfde...Dit keer was ik dat vergeten.... Conclusie: bril waarschijnlijk weg gewaaid...

Had net even schone warme kleding aangedaan en ging op de motor naar de opticien die naast het ziekenhuis zit. Zo gezegd zo gedaan... ware het niet dat ik wederom een fikse bui regen op mijn kop kreeg en aaarghhhhh... weer een nat pak!....En geen bril.... boos teruggekeerd. 

Uiteindelijk zijn we maar rond gaan kijken in de buurt. Nu konden we gelijk zien waar Cappadocië om bekend staat. We zijn naar het hoogste punt van de regio geklommen met een prachtig uitzicht op de omgeving.

Wat een apart landschap, echt schitterend! Na wat te hebben gegeten zijn we terug gegaan naar het pensionnetje waar we nog een biertje hebben gedronken. Weer een dag voorbij ...wat vliegt de tijd!

Voor nu wensen we jullie weer een goede nachtrust!
Groeten van André en Henny

Etappe 18: Weer op Turkse bodem

Hallo volgers,

We zijn weer terug op Turks grondgebied. De boot kwam om 10.00 uur aan en na een rondje van de zaak - we konden de haven nog niet in - legden we om 11.00 aan.

Land in zicht Tasucu.

                                                                 

 

                    de haven in draaien...

         

 

Te gekke gast ontmoet uit Libanon Charbel G. Azbeh  

 

   Tasucu op de achtergrond.












Gelukkig gaat het hier sneller dan in Libanon... Wel weer even tax betalen, dat dan weer wel...en waarvoor? Geen idee...maar ja, we hadden geen zin om opnieuw een hele discussie aan te gaan. We kwamen zonder problemen door de douanecontrole heen en reden dus ook zo weg, binnen een uur was het bekeken.

We waren zo moe dat we gelijk maar naar het motel zijn gereden waar we op de heenweg ook waren. Lekker een douche gepakt en André is naar het ziekenhuis gereden om zijn wonden te laten verzorgen. De medische verzorging is hier trouwens gratis. Kan Nederland wel een voorbeeld aan nemen....In de tussentijd ben ik een biertje gaan halen bij alo donur tot Andre terug kwam.   

Toen zijn we even terug gegaan naar het motel om het thuisfront op de hoogte te stellen van de (barre) reis en onze hachelijke ervaringen aan de andere kant. Afpersing van 20 dollar voor krabbel in paspoort waar we niet zijn ingestonken. Waarop André zijn middel vinger nog eens liet zien....Dat was genoeg voor ze.

Vervolgens ging André aan de was, dat gaat gewoon door he ;) en ik een dutje doen, ik was een beetje teut van een paar biertjes en een megaslaapgebrek. André had de was op ons balkon te drogen gehangen....maar het waaide zo hard...dat de was naar beneden was gewaaid! Vervolgens de was weer met een spin opgehengeld.... Uiteindelijk heeft André geregeld dat we de waslijn mochten gebruiken, dat ging een stuk beter!

Om 20.00 uur zijn we op weg gegaan om wat te eten. Had ik beter niet kunnen doen..... maar ja lekkere trek he.... Om 22.00 uur zijn we terug gegaan om te genieten van een welverdiende nachtrust. Lekker slapen met de stormwind om je oren.

Dit keer een kort verslag mensen....sorry... maar we zijn even doodop.

Wij wensen jullie voor straks een goede nachtrust!

Groeten van André en Henny.

Etappe 17: Vertrek uit Libanon.

Hallo volgers,

Woensdag was de laatste dag in Libanon aangebroken. Een week vliegt voorbij,  zeker als je geen benul hebt van de tijd. Maar ja, aan alles komt een eind.....
We hadden besloten er maar een rustig dagje van te maken, we hoefden pas om 16.00 uur bij de Haven van Tripoli te zijn. Op ons gemak hebben we de motoren weer bepakt. 
Achteraf kwam Andre tot de conclusie dat we de stoel en campingspullen ook in het motel achter hadden kunnen laten in Turkije voordat we naar Libanon gingen, tenslotte kwamen we er terug. Het had ons wel iets meer zitruimte gegeven...en gesleep gescheeld naar boven in het hotel.

Nadat we uitbundig afscheid hadden genomen van de hoteleigenaar, het personeel en de politiemacht buiten, die ons overigens hebben geholpen om de motoren op de weg te zetten - de stoepen zijn hier wel zo'n 30cm hoog - gingen we op weg naar Tripoli....

We zijn eerst nog even terug gegaan naar de scheidingslijn tussen chr/moslim om nog wat foto's te maken met de motor erbij. Het grappige is (en dat heeft Dre niet gezien) dat een vrachtwagen onderhand dwars over de weg ging, toen hij stopte op de weg om rechtsaf te gaan. Maar deze reed dan ook echt zo kort op hem!  Conclusie André, niet achterom omkijken als je wat hoort.

               We zijn te klein want hier achter staat de blauwe moskee.
                 

Her en der hebben we onze motor neergezet om wat foto's te maken. Om twaalf uur besloten we dan echt op weg te gaan naar Tripoli. Nog even tanken want de benzine kost hier 0,80 cent per liter. En op naar de port van Tripoli oftewel de haven.

Hahaha... niet dus! We werden teruggestuurd de stad in omdat we daar op een kantoor onze paspoorten moesten laten zien en de papieren van de boottocht. Tsja... ga maar eens iets begrijpen van wat er is uitgelegd in het Libanees....

Gelukkig hebben we handen en voeten, en je moet gewoon zo brutaal zijn om te stoppen langs de weg om het te vragen. Hele file achter je met scheldende mensen die maar een ding willen..... hard rijden als gekken. En als je stopt staan er gelijk 10 tot 15 mensen om je heen die allemaal een andere richting op wijzen behalve naar de juiste. Uiteindelijk zijn we er wel gekomen maar dan wel door een toevalstreffer. Dit omdat een man van de haven onze motoren herkende.

En het was zo warm.... maar ja veiligheid voor alles met kleding ect. We gingen in het kantoor naar boven en hebben gelijk een soort incheck gedaan. Ook onze paspoorten moesten we inleveren. Zouden we natuurlijk terug krijgen als we aan boord gingen...(deja vu)..Eigenlijk ben ik er op tegen, maar ja anders kwamen we nergens. Na wat gelachen te hebben en een aantal flesjes water gedronken te hebben, zijn we weer naar de haven gereden. 
Sta je éénmaal voor de douane, wijzen ze je - na veel aanwijzingen - waar je moet gaan staan. Zit je net even rustig... kun je de motor weer verplaatsen want er moet weer een ander pietje met groene kever op jouw plek staan. En zo blijft het zweet je op de rug staan. Het was een gekakel van mannetjes die dachten dat ze allemaal de baas waren. Brrrrr.....

Heb toch nog op een aantal autosloperijen gekeken voor nog een nummerplaat. Ze begrepen er geen bal van dat ik zoiets wilde hebben als souvenir. Dus ik dacht: laat maar zitten. Heb toen maar een kilo kersen gekocht die we met z'n tweeën hebben opgegeten. Een aantal kinderen hadden hier veel lol omdat we natuurlijk de pitten uitspuwden.

Toen........ begon wederom de ellende. Nadat we onze motoren neer hadden gezet op de plek waar de beveiliging dat wilde, hebben we zoals alle andere mensen zitten wachten tot 16.00 uur.
De paspoort controle begon..... Nee, eerst nog is een keer

onze motoren een half metertje verplaatsen naar links, nu mochten we naar binnen... he, dachten we, das vlot!

Maar nee hoor.... na 10 keer Hendrikus te hebben gezegd en Andre konden ze ons paspoort niet vinden! Dit gaat toch niet gebeuren he... paspoorten kwijt....Dan begin je wel te zweten... en het was al zo warm....

Na anderhalf uur op een bankje te hebben gewacht kwam er een man met een aantal paspoorten waar die van ons ook tussen zat. Man, wat een opluchting!. Oh ja,  tussendoor kwam ook die engerd van de heenreis (van die 180 dollar) onze dag weer verder verzieken. hij moest ook ons paspoort hebben.... Nou wat denk je, dat deden we mooi niet dus. Wel bleek dat er in je pas iets moet worden ingevuld om de verzekering ongeldig doen te verklaren. En ik lieg echt niet, maar daar vroeg hij 20 dollar voor. Vul zelf maar in wat we tegen hem hebben gezegd. Kan je wel zeggen dat het maar goed is dat hij geen Nederlands verstond. Eindelijk mochten aan boord het was toen inmiddels 19.15 en om 20.00 zouden we vertrekken. 

Het werd 22.00 uur voordat we vertrokken...We gingen een lange nacht  tegemoet, dat wisten we al van de heenreis...dat slapen zou weer niets worden... En het werd nog erger...waarschijnlijk had ik iets verkeerd gegeten want ik was ineens aan de race haha. En toiletteren op een boot valt niet mee alles is zo klein net alsof je op een potje zit op de camping...het werd een lange nacht ;). 

Tijdens de overtocht hadden ze onze motoren vast gebonden, het waaide namelijk die nacht heel hard op zee. Vooral tegen de tijd dat het licht werd konden we de hoge golven goed voelen.

Dit was onze laatste ervaring met Libanon.... Een mooi land met jammer genoeg te weinig regels...Het was heel fijn en bijzonder om er terug te zijn en het heeft een diepe indruk op ons achter gelaten. En wat zijn we blij met alle hulp die we hebben gehad van de familie daar!

Tot morgen en voor nu een goede nachtrust!

Groetjes, Henny en Andre

etappe 17 Einde

Etappe 16: Downtown Beiroet

Hallo volgers,

Vandaag zijn we bijtijds opgestaan, per slot van rekening was het onze laatste ochtend in het hotel.
Samen zijn we naar het ontbijt gegaan en samen dus ook maar onze spullen inpakken op de kamer.

Wederom blijkt dat het een geld land is, waar de wet bepaald. We hadden namelijk een klein zakje wasgoed afgegeven bij het hotel en André ging vragen of dat al klaar was. Maar het was er nog niet. Wel had hij een andere fijne mededeling: die twee zakjes met een tiental ondergoed en shirts plus 4 broeken (thuis gooi je dit in een trommel) kostte maar liefs 123 dollar, omgerekend zo'n € 95. Ik ben helemaal niet te beroerd om te betalen voor gedane arbeid, maar nu flipte ik even. Ik ben naar beneden gegaan voor uitleg, maar natuurlijk kun je lullen als Brugman, je hebt geen poot om op te staan en niet betalen is geen spullen terug.

Ze rekenen hier per stuk wasgoed, dit begint bij 1 sok voor $1,50 dus ga maar na, we hadden allebei aardig de P in.
Uiteindelijk betaald en we hebben niet zo lief afscheid genomen als onze bedoeling was. Gewoon bedankt en vooral niet tot ziens.
Hierna gingen we op weg naar Beiroet, lekker op ons gemak. Gelukkig is rijden hier een manier van je spiegels naar beneden aanpassen en je mee laten sleuren, zoals dat zo mooi heet. Geen ruimte weggeven want dan duwen ze alles er tussen.

Na een km of 5 werden we al weer aangehouden door de politie, papieren riep hij ...potv weer alles uittrekken, maar na wat heen en weer geklets op zijn walkie-talkie mochten we toch verder.

Ook was het nu geen probleem om door Saidi te rijden. We hadden wel veel bekijks, er mochten immers geen motorrijders door de stad rijden in verband met de aanslagen eerder. André had voor we vertrokken al van een medewerker van de VN een mail gehad met de mededeling dat dit problemen op zou kunnen leveren. Daarop heeft André gelijk al voor vertrek het één en ander geregeld dat we er wel door zouden kunnen als ze ons staande zouden houden. Vraag me niet hoe, gewoonregel neef !!!!!!!!!!!!!

Na iets meer dan drie kwartier bereikten we Beiroet waar we naar de vertrekhal van het vliegveld reden, hier hadden we afgesproken met Jawad van de kringloopwinkel die ons dat had aangeboden om ons te begeleiden naar het hotel. Tevens had hij het hotel geregeld via zijn buurman. Maar goed ook want alleen hadden we het nooit gevonden.

We kwamen aan bij een oud hotel (1972) waar volop beveiliging bij stond; dit omdat in het gebouw naast het hotel, waar een televisiezender gevestigd is, een aanslag was gepleegd. Jawad vroeg ons of we bang waren voor zoveel macht, maar dat waren we niet.

                    Dit gebouw beneden van ons was vanbinnen goed opgeblazen en veel kogelgaten.

We werden  weer zeer vriendelijk ontvangen en we moesten onderhand weer met al het personeel op de foto, uiteraard inclusief motoren. Nadat we even moesten wachten hebben we ingecheckt en kregen we een kamer op de tiende verdieping van het hotel. Een riante kamer met een apart woongedeelte met keuken, 3 bedden dus ruimte zat en voor het eerst geen oordoppen.
Nadat we onze warme motor kleding uit hadden gedaan zijn we op verkenning gegaan. Eerst naar de beroemde rots, vijf minuten bij ons vandaan, maar ja een stuk steen  in het water is al gauw bekeken en waar ga je dan heen in deze immense stad.

We hebben besloten om maar even terug te gaan naar het hotel om te vragen waar we het beste heen konden gaan. Natuurlijk werd er gezegd downtown, daar was alles te vinden wat we wilden bekijken. We hebben een taxi genomen die ons er heen bracht en jemig die lui kunnen echt rijden; wat een chaos is dit verkeer. Dacht dat Amsterdam erg was, nou dat staat hierbij vergeleken nog in de poepluiers.
We werden afgezet in een van de vele sectoren waar Beiroet uit bestaat, Souks, vandaar uit zijn we gaan lopen en hebben heel veel bezienswaardigheden gezien, mooie gebouwen, kerken en moskeeën.

Oude theater

                                                                          

                                        Kantoor gebouw op de scheidslijn christen en Moslim.


Ook zie je her en der nog gebouwen die erg onder vuur hebben gelegen in de oorlog, heel indrukwekkend. Een prachtig concertgebouw, nu helemaal stuk. Wat we niet wisten is of we inmiddels misschien waren aangekomen op de scheiding's weg tussen het christelijke- en moslimgedeelte.
We hebben daar dan ook maar wat gegeten. Slenteren is best wel vermoeiend. We zijn op een gegeven ogenblik sport cafe in gedoken, dit was weer eens lekker ouderwets gezellig.

                                                         
                                                                                                                                                                                                                                         Viva uit Moldavië left.

Viviane die achter de bar stond was erg aardig en zeer onder de indruk van ons verhaal. Bij elke klant die binnen kwam moesten we het weer opnieuw vertellen. Na een aantal sapjes en veel nieuwe vrienden zijn we een taxi gaan zoeken die ons heeft terug gebracht naar het hotel.
Maar jongens wat een stad Beiroet, er zullen natuurlijk vast grotere zijn maar dit heeft wel indruk op ons gemaakt. Morgen gaan we weer op de boot, terug naar Turkije dus dan word het blog een dag later bij gewerkt.

Welterusten en tot gauw, André en Henny.