Libanon bikkels op reis.

We gaan terug naar Libanon op de motor. We vertrekken mei 2014 en keren weer terug op veteranendag in Den Haag.


woensdag 9 juli 2014

Etappe 40 Veteranen toertocht

Etappe 40                                           Heerlen  Maastricht Hilversum







STICHTING NEDERLANDSE 

VETERANEN MOTORRIJDERS







Na een zeer gezellige avond met Rob van Wolveren en zijn vrouw, begon ik als gewoonlijk om half vijf  voorzichtig wat te rommelen in de garage van Rob, waar onze motoren en koffers stonden. We moesten tussen 8.00 en 9.00 uur in Maastricht zijn om aan te sluiten voor de toertocht met de Stichting Nederlandse veteranen motorrijders.


                                                        Camera motor Richard Spierts

We zouden via voormalig kamp Vught naar de Korporaal van Oudheusden kazerne in Hilversum rijden. We hadden onze motor nog niet klaar voor deze rit, er moest nog wat gefikst worden; gelijk aan de slag maar. Eerst de twee vlaggenmasten met de Libanese vlag achterop het kofferframe monteren met hieronder een kleine vlag van Nederland, we hadden deze vlaggen in libanon gekocht. Dit was zo klaar, om wat bagage om te zetten in de koffers moesten de motoren naar buiten, gelukkig lukte dit zonder teveel gepiep van de kanteldeur : )
Naar binnen gegaan om te zien of er al een teken van leven was van de anderen, maar nee hoor, Henny keek nog steeds met de ogen dicht en mond open naar het plafond, geluidloos.
Naar mijn idee werd het krap met de tijd, wat lawaai maken, misschien dat er dan wat ging gebeuren, ja hoor Henny kwam in beweging, mopperend over hoe vroeg het wel niet was. Half 6 antwoordde ik, veel te vroeg antwoordde hij, je lijkt wel gek man. Zijn ogen vielen weer dicht.
Gelukkig kwamen even later Rob en zijn vouw naar beneden en maakten de ontbijttafel  klaar, even later zaten we met zijn vieren aan tafel, in no time zaten we weer te kletsen over vroeger, de tijd dat we in Libanon zaten en waar je nooit over uit gepraat raakt.
De tijd verstreek snel en voor we het wisten was het half negen, nog een foto maken en ons haasten om op tijd te komen.


Nog maar een heel klein stuk gereden of Henny zijn Libanese vlag vloog al door de lucht..... vlaggetje minder.





We waren net op tijd om aan te sluiten bij de motorrijders die de poort uit kwamen rijden, geen tijd meer voor koffie met vlaai, mmmmm





Nadat we een aantal straten door waren gereden gingen we parkeren voor een kleine toespraak en het startschot.






Ik realiseerde  me dat we ons nog helemaal niet hadden aangemeld ,Snel naar de voorrijder om ons te melden ." we zijn er "  Ja was het antwoord. we zaten al op jullie te wachten. Renee al gebeld om te vragen waar jullie bleven. Iedereen weet dat jullie hier aan mee doen,  het staat op Libor2014 en na 20116 hits kan het  ook niet anders dan dat iedereen het weet en dat jullie meedoen Oh!Snel op de motor, de stad uit rijden, binnendoor naar de eerste tussenstop, controleren of iedereen de stad was uitgekomen. 



Hier al snel aan de praat met andere motorrijders, met de vraag "hoe was het de ". ja wat kun je dan anders zeggen dan " geweldig " met een smile van oor tot oor op je gezicht. Van korte duur want we werden gesommeerd om op te stijgen en de motor te starten voor het vervolg van de rit. Wat me opviel was dat er motorrijders stil werden gezet op plaatsen waar we van richting veranderden, zo werkt dat dus, slim!!Ik heb weinig ervaring met toertochten, op deze manier weet iedereen welke richting ze aan moeten houden als de groep niet geheel aangesloten rijdt, goed geregeld !!!


Aangekomen in Vught, hebben we de motoren mooi We hebben zo het Limburgse landschap doorkruist met een korte tussenstop om te tanken, van daar gingen we weer op weg naar het voormalige kamp Vugt, hier is nu de genie gelegerd. geparkeerd in een lange rij in de nabijheid van het Genie monument. 
.
We hadden nog even tijd en terwijl Henny en ik staan te kletsen komt er een man bij ons staan, terwijl we met zijn drieën over onze reis praten hoor ik wat bekends in zijn stem, wat is het dan lastig om te achterhalen hoe dat zit, "ik ken je, zeg even niets, laat me even denken". En ja hoor ik had het in 1 keer goed, Loet Van Beek! na 32 jaar; hij was de pelotons luitenant van ons eerste peloton. Bijzonder is dat, sommige dingen vergeet je niet.


                                                          Rechts: Loet Van Beek

Bij de kazerne werden we verwelkomd door de bataljonscommandant, kregen we een briefing over de plechtigheid, de mededeling dat we na de plechtigheid onze lunch op konden halen en vervolgens het museum konden bezichtigen.


De tijd gaat snel, dus opstellen voor de plechtigheid.



Ja en dan dit stelletje ruig uitziende bonken in het gareel brengen.


En ook dat ging lukken, op juiste afstand van elkaar gaan staan en vervolgens aanmelden bij de commandant die de leiding had over de plechtigheid.


En zo kon de plechtigheid beginnen met een kranslegging.





Vervolgens werd de Last Post geblazen.en konden we rij voor rij lang de krans lopen om de laatste eer te betuigen.










Na deze zeer mooie en indrukwekkende plechtigheid gingen we naar het museum voor de lunch.




Hierna het museum bezocht voor wat leuk plaatjes.









We werden wederom gesommeerd om ons naar de motor fietsen te begeven zodat we konden vertrekken.



En zo zijn we vertrokken richting Hilversum via binnen wegen naar de Korporaal van Oud Heusden kazerne. Eenmaal daar aangekomen konden we onze spullen afladen bij de sporthal en onze motoren parkeren op de vijfhonderd meter verder gelegen parkeerplaats. Toen we terug waren in de sporthal mochten we buiten ons veldbedje halen om 's nachts mee te kunnen doen aan het snurk concert. Nadat we dat we alles geïnstalleerd hadden gingen we naar de kantine voor een heerlijk bakkie koffie en de briefing van de voorzitter Henk van Boxtel over waar en wanneer we bij het monument moesten zijn voor de ceremonie met de kranslegging bij de poort van de kazerne.

                                                              Voorzitter Henk van Boxtel.
Dus verplaatsen voor de ceremonie bij de poort.


Toen konden we aan de BBQ beginnen.


Er werd voor de BBQ een plekje in het kantoortje van de sporthal georganiseerd om het blog op te maken, helaas lukte dit niet door het ontbreken van de internetverbinding, het enige dat we konden doen was de foto- en filmcamera uitlezen en opslaan en uiteindelijk bier drinken.


Tijdens de BBQ werd Henny aangesproken door een allermooist jongedame die voor de Nederlandse Motor Veteranen Club en de organisatie Veteranendag, een interview met ons wou over onze reis naar Libanon.
Toen het interview klaar was wilde ze ons iets vertellen op voorwaarde dat we het tegen niemand anders zouden zeggen, beetje geheimzinnig :) In principe zouden we zaterdag om 12 uur op het Malieveld aankomen, echter de organisatie van de SNVM had besloten, uit protest tegen de organisatie Veteranendag en de regering, om zich niet aan het protocol te houden. We zouden eerder vertrekken dan de bedoeling was zodat we zonder politie begeleiding aan zouden komen in Den Haag.Tevens vertelde ze dat de groep van 25 motorrijders niet mee konden doen aan het defilé; wij hadden mee mogen rijden als dank voor het reisverslag op ons blog.
Jammer dan maar volgend jaar !!!!! Uiteindelijk wilden we ook wel graag bij onze familie op het Malieveld blijven.
Na een gezellige avond begonnen we aan het snurkconcert met een paar honderd man, dit lukte; wat een groot (varkens) hok met lawaai was het 's nachts.

Groetjes Henny & André

Hierbij nog een link naar de film van Richard Spierts. Zeer mooi gemaakt.

https://www.youtube.com/watch?v=H-IQjSl39vo&feature=youtu.be




donderdag 26 juni 2014

Etappe 39 Het einde in zicht.Praag Heerlen 779 Km



Hallo volgers,

Het is nu donderdag en het zit er bijna op, alleen nog 779 km rijden van Praag naar Heerlen. Ik was vroeg opgestaan omdat ik vanaf 5 uur niet meer kon slapen, zal wel komen omdat ik naar huis wil :).
Ons doel is bereikt en dat was terug naar Libanon om post 720, HET EINDE VAN DE WERELD, te bezoeken en natuurlijk de familie Bzeih.
Tevens wou ik een aantal steden en gebieden bezoeken die ik in de voorbereiding op mijn lijstje gezet had, Henny had hier een aanvulling op, de route zelf was een verassing deze hadden we van te voren niet uitgestippeld.
De laatste dag in het buitenland, vroeg opgestaan en mijn spullen pakken, ja en hier begonnen de eerste problemen; ik was zo goed geslaagd met de souvenirs dat het volume niet meer klopte; wat offer je dan op?
Van het kamperen was niet veel gekomen, dus allereerst de voorraden koffie, filters, filterhouder, specerijen, olijfolie en cup a sup de prullenbak in, dat gaf ruimte. Door al dat gerommel had ik Henny wakker gemaakt, die keek niet echt blij, maar ging toch maar hetzelfde doen als ik; koffers inpakken; daar waren we heel ervaren in geworden na zes weken. Altijd alles op dezelfde plek de koffer in, koffer altijd op dezelfde plaats aan de motor, we wisten precies waar we wat uit moesten halen onderweg.
En zo stonden we voor zeven uur bepakt en bezakt, klaar om te vertrekken, het volgende probleem; niemand bij de receptie terwijl we wilden betalen en het hek hermetisch dicht.
De eigenaresse had ons bij aankomst al verteld dat het ontbijt vanaf acht uur was, ja en dan maar hopen dat ze vandaag wat vroeger uit de veren was. Op geen gegeven moment kwam haar uiterst vriendelijke, alleen Pools sprekende, man aanlopen, hij keek als een schaap naar onze bepakte motoren en er kon nog maar net "goedemorgen" af.
Ik kreeg hoop, afrekenen en weg zonder ontbijt, zo hadden we dat met elkaar afgesproken. De eigenaar ging de eetzaal in, kwam weer naar buiten, draaide de deur weer! op slot, liep weg en kwam vervolgens niet meer terug.
Wij ontzettend de pee in, "hallo! waarom staan wij hier?", maar er zat niks anders op dan maar weer te gaan zitten.
En ja hoor, daar was ze dan eindelijk een half uur later, ik liep meteen achter haar aan de kantine in, nadat deze eerst weer van het slot afgehaald was. Ze draaide zich om, zei boos dat ik moest gaan zitten en geduld moest hebben tot 8 uur! Ik probeerde haar voorzichtig uit te leggen dat wij niet wilden ontbijten, alleen maar wilde betalen en in ene werd ze heel gelukkig! Die laatste zin klonk als muziek in haar denk ik, hoezo gastvrij, hoezo meedenken met de gasten?
We bedankten haar, legden nogmaals uit dat we een lange rit voor de boeg hadden en op tijd in Heerlen aan moesten komen, het interesseerde haar geen donder was onze indruk, dus motoren starten en de baan op.


Na een lastige rit door de stad in het spitsuur, vonden we uiteindelijk de snelweg naar Neurenberg.


Gelijk met dat we de snelweg opdraaiden en gas gaven ging het mis, Henny zag de headset module van mijn helm vallen en over de snelweg rollen, liet zijn gas los om deze alsnog te kunnen redden maar zag er tot zijn schrik een auto vol over heen rijden, module in 1000 stukken en het gas er maar weer op.
Hij kwam naast me rijden met de melding "dat was je module dan !!!" Ik flink de balen in natuurlijk; maar sommige dingen zijn niet anders.
En zo zetten we koers naar het eerste pompstation om te tanken en natuurlijk snel een broodje en koffie naar binnen te werken en hup de baan weer op. Na ruim twee uur en 22 liter benzine verder naderden we de ringweg bij Neurenberg.
Ik had al gezien dat we daar konden tanken of bij het eerst volgende pompstation vijf kilometers verderop, maar binnen 5 kilometer moesten we van weg verwisselen en was het ons onduidelijk wanneer het volgende pompstation kwam.
En ja hoor, mijn motor hield er in één keer mee op bij een snelheid van 140 km, uit laten lopen en op de vluchtstrook de benzinekraan op de reserve stand zetten. Proberen te starten, geen succes, het probleem was niet de benzine, maar wat dan? Bougie? Nee ook nog in orde, wel een vonk, te veel starten is niet handig in verband met de accu, nog 1 keer en ja hij pakt weer aan. We konden weer verder na alle sleutels ingepakt te hebben. Nog maar net op weg of Henny zijn motor begeeft het; hetzelfde probleem, door het starten ook de accu leeg, Aan een Duitser gevraagd of we van zijn auto wat stroom mochten hebben, een vriendelijke jonge man die meteen toestemde. Met onze zelf ingebouwde startkabels konden we de motoren starten en weer op weg naar Nederland.
Tot het noodlot weer op ons pad kwam;  veertig kilometer voor Keulen een file, zo ver als je maar kijken kon, gelukkig konden we met de motor tussen de file door rijden, aangekomen in de kop van de file zagen we wat het probleem was; er was een auto achter op een vrachtwagen gereden. Die auto zag er niet best meer uit, was een stuk korter geworden, het wordt dan wel heel duidelijk hoe gevaarlijk het kan zijn op de weg.
Afkloppen............. Pffff
We hebben bijna onze 10.000 km meter er op zitten, in gedachten nog even duimen.

Een paar uur later, plus nog een volle tank en nadat we een cadeautje gekocht hadden voor onze dienstkameraad, reden we nabij Heerlen over de grens. Da's toch wel fijn, ons kleine kikkerlandje weer onder onze voeten na zo'n lange tijd.


En zo vonden we even later het huis van onze dienst makker Rob van Wolveren en zijn vrouw en kinderen. Hé hé, hier zijn we dan.
Na veel bij gepraat te hebben die avond en de nodige biertjes, gingen we om één uur maar eens op 1 oor liggen, het werd tijd ook.
We hadden het voornemen om zes uur weer op te staan ..........

Groetjes Henny & André



woensdag 25 juni 2014

Etappe 38 Praag stad.


Etappe 38 Praag stad.

Goed morgen volgers.

Lekker vroeg op gestaan en na het ontbijt naar de stad Praag. Maar dit keer op motor om zo kort mogelijk bij het centrum geparkeerd.
We wilden naar het grote plein in het centrum van de stad, Zeg maar de dam van Praag.



































 En onze naam is ook nog is gestolen.

Gr. André en Henny