Auschwitz 2

                                                                   Beste volgers;

Dit is maar een klein stukje van het vele dat we hebben gezien. Men heeft er misschien veel over gezien ,gelezen of er zijn er die er ook geweest zijn. Maar dit is iets wat een diepe indruk op ons heeft achtergelaten. we hebben wel een honderdvijftig  foto,s gemaakt maar dat is natuurlijk te veel om op het blog te plaatsen. We hebben er 7 uur rond gelopen.

Etappe 35 Rzeszow-krakow 166 Km

Goedemorgen volgers.                                

                                                             Rzeszow naar Krakow

Kort geslapen maar niet zo erg. We kunnen op ons gemak ontbijten, lekker hoor. En gegeten in een etalage.

 \










Om een uur of tien zijn we nog even door de stad gereden om her en der wat foto's te nemen. Je komt soms echt hele mooie beelden gebouwen tegen.

Maar ja de tijd vliegt ook en we besluiten koers te zetten naar Krakow omdat het niet zo ver is  kunnen we lekker rustig aan. Al hoewel net buiten de stad besluiten we toch maar het regenbak aan te doen. Maar goed ook want nog geen twee minuten later barst er eenwolk breuk los die zelfs de auto's op de snelweg doen afremmen. Ook stoppen we regelmatig en nemen onze tijd. Ook komen we leuke mensen tegen. Zoals een markt in de plaats ..... ????

Gelukkig is het geen straf om hier dan ook te rijden. De wegen zijn dan ook perfect. Soms een stuk snel weg om even lekker door te knallen.Soms even stoppen om kiki te nemen.

En na een rit van 245 km bereiken we dan eindelijk Krakow. Met veel industrie en met heel veel oude vervallen gebouwen. We stoppen gewoon even ergens  op de stoep om te vragen aan de mensen waar we natuurlijk een hotel kunnen.vinden. Maar dat valt nog niet mee. Gelukkig staan er ook zo af en toe reclame borden van hotels. En daar na wat zoeken vinden we in een klein straatje een hotel Cecesia een leuk klein, maar prachtig hotel. Hier blijven we twee nachten . Na onze spullen boven te hebben gebracht en ons lekker te hebben opgefrist. Zijn we maar een beetje op ver kenning gegaan. We hadden al het een en ander gezien in de buurt. Het is zondag dus er is hier schijnbaar een soort van feest aan de gang. We komen terecht in een soort van middeleeuws jaar marktje waar iedereen uitgedorst in klederdracht. Vanuit die tijd, veel ridders in de meest prachtige kostuums.

Jammer is dat het zo af en toe ook regend. En we zo af en toenwel even moesten schuilen. Het zag er allemaal echt heel leuk uit zelf op het water aan de rivier waren activiteiten. Natuurlijk kun je in een goede dag niet alles zien van de steden diende bezoekt. Dat is ook zo met Krakow je hebt er minimaal een dag of 3 voor nodig en dan nog. Maar wat wel leuk is dat je dan die paar dingen waarvan je denkt dat het mooi is vast te leggen. Gelukkig met de memoriekaartjes van tegenwoordig  is dat geen probleem . Ik zou niet weten hoeveel rolletjes we zouden hebben vol geschoten. Met het ouderwets systeem was dat onmogelijk. Na dat het was afgelopen zijn we een Engelse pub in gegaan met verschillende soorten bier hier hebben we een aantal piant's geproefd.  Op een gegeven ogenblik worden dan ook de luikjes zwaar en zijn we terug gelopen. Voldaan van een lange dag en moe zijn we in slaap gevallen. Per slot van rekening willen we op tijd wakker morgen ochtend gaan we naar Auschwits/Birkenau.

Tot morgen

Groeten André en Henny

Etappe 34: Styatyn-Rzeszow 407 Km

De rit van Styantyn - Oekraïne naar Rzeszow -Polen 407 Km

Hallo volgers,

Vanmorgen vroeg op gestaan, we wilden op tijd gaan rijden. Om een ontbijt durfden we voor dat geld niet te vragen. Doen we wel onderweg zeiden we tegen elkaar. De vrouw van het hotel was al vroeg in de weer, maar we waren de enige gasten. Wat bleek...! Ze stond onze was droog te strijken, die we de avond ervoor hadden afgegeven. Nadat we de motoren hadden beladen zijn we na afscheid te hebben genomen om 07.45 vertrokken.

De hoofdstraat van het dorp is bij na niet te berijden, blijkt dat er ook nog een markt is. Dus beperkt ruimte en zo hobbelen we van gat naar gat. Maar waar een ingang is is ook een uitgang. Dus vaart maken, per slot van rekening wordt het weer een aardige rit. Bij de eerste de beste benzinepomp gestopt, en ook alles gelijk weer gecheckt: olie, ketting en natuurlijk getankt. En ja hoor, weer op de foto met z'n allen!!!

Na een poosje kwamen we door een stadje heen waar een leuk marktje was. Tijd om eens even te stoppen.

Na een flesje shampoo gekocht te hebben, zijn we weer vertrokken.
Eenmaal weer goed op gang, op weg naar de grens, had André er flink de vaart  in en was aardig aan het inhalen.... Dit moest een keer fout gaan en bestraft worden...hij reed nog al eens over een doorgetrokken streep, maar wat hij niet had gezien was dat de tegemoet komende auto politie was, gelukkig reed ik er een eindje achter....

Meteen gingen de zwaailampen van de auto aan, we hadden het al gezien en zetten meteen allebei onze motoren aan de kant. 'Papieren' zei de agent, en André gaf zijn rijbewijs en kenteken. Ik weet het agent, zei André toen hij gebaarde over de door getrokken streep. 'Paspoort' wil ik ook zien. Ja ja.. paspoort waar is die, zei André. Jij hebt gisteravond ingecheckt. Okee 400 km terug om een paspoort kost een dag....

André moest mee om te pinnen, Onderweg naar de bank vroeg hij de agenten naar hun ID kaart en hun politiepenning, deze wilde ik fotograveren. Ik geloofde niks van de hoogte van de boete, en had het gevoel dat we met corrupte agenten te doen hadden. En ja hoor.... ze werden al weer wat stiller in de auto.

Hij had ook nog gezegd dat hij naar het bureau wilde om de wetboeken er bij te halen om eerst maar is te bewijzen of de hoogte van de boete wel juist was. En het werd nog stiller. Eenmaal aangekomen bij de pinautomaat werd me (Andre) nog eens verteld dat ze 200 euro moesten hebben. Waarop ik dacht, je kunt me de pot op. Ik pin tweeënveertig euro in Oekraine's geld. En bij terugkeer bij de auto gooide ik het geld door het raampje en zei tegen ze: 'hier, meer krijg je niet aan geld', maar ik geef je nog twee pakjes Marlboro, want ik had gezien dat ze rookten. En ze gingen akkoord met de deal.
Zo, tweeënveertig euro in  plaats van 200 euro.

O ja, en mijn paspoort heb ik ook inmiddels weer gevonden, Pfff wat een opluchting was dat zeg. Het zat los in het tasje wat ik normaal om mijn nek heb. Wat een grappig avontuur, als het gelukkig zo af loopt. Na een dikke anderhalf uur vertraging konden we weer verder. Voor de laatste keer tanken we in de Oekraïne om daar onze laatste munten en biljetten op te maken.
Na een aantal uren rijden kwamen we eindelijk bij de Poolse grens. Gelukkig hier geen papiertjes en stempeltjes maar hup: pas controle en klaar. Wat een weelde! Als we de snelweg op rijden trekken we gelijk even door naar de 130 km. De wegen zijn glad en zeer mooi geasfalteerd. Man wat een genot na dagen te hebben gehobbeld. In eerste instantie wisten we niet of we door zouden rijden naar Krakow. Maar als we na een aantal uren aan komen in Rzeszow besluiten we toch maar een hotel te zoeken. Gelukkig kan het hier niet missen, vele hoge gebouwen hier in de stad zijn hotels. En als we aan iemand vragen waar het centrum is rijden we daar tegen een gigantisch groot hotelgebouw aan en besluiten daar een kamer te nemen.

Als we ons hebben opgefrist, gaan we nog even op pad. Op een gegeven moment lopen we een straat in waar allemaal mensen 1 kant op lopen. Nieuwsgierig als we zijn vragen we wat er aan de hand is. Blijkt dat deze stad net als Barcelona 1 keer per avond een fontijnen show heeft met licht en muziek. Helaas bleek het net te zijn afgelopen dus zijn we maar met de mensen mee gelopen.

We kwamen nu op een groot plein, zeg maar een soort groot Leidseplein, en daar hebben we ons genesteld op 1 van de terrasjes en genoten van een lekker biertje en de mensen. Na nog eens lachend de dag te hebben doorgenomen over met name het hachelijke avontuur, zijn we om 1 uur terug gelopen naar het hotel en lekker ons bed in gedoken. Wat een dag!!!

Tot morgen,

Groeten André en Henny

Etappe 33: Chisinau-Snyatyn 373 Km

Hallo volgers,

De rit van Chisinau, Moldavië naar Snyatyn in de Oekraïne. 

Onze excuses voor het laat plaatsen van het blog, maar soms is de WiFi verbinding zo slecht, dan is het echt onmogelijk om te plaatsen, vandaar vanmorgen 2 etappes achter elkaar.
We hebben een gezellige avond gehad met jongens uit verschillende landen, heel goed voor je Engels.

Toen we vanmorgen in het restaurant aan kwamen was het net een sprookje, een ruimte zo keurig en netjes.
Lekker ontbeten en hierna snel weer op pad, we gaan terug via de Oekraïne omdat dit korter is voor ons, de tocht van Chisinau naar de grens is toch nog een behoorlijk stuk rijden.

Na een paar uur rijden komen we eindelijk aan bij de grensovergang. Stiekem nog een paar foto's gemaakt

Hier krijg je van een militair een papiertje met je kenteken erop geschreven, goed bewaren want anders..... Jawel bij de paspoort controle krijg je namelijk op dit papiertje een stempel :) Door naar het het volgende loket (worden jullie al tureluurs?), de tweede stempel op het papiertje, maar verder ging het soepel....
Gewoon doorrijden en bij de tweede slagboom het papiertje inleveren. André mocht door en ik, natuurlijk weer, niet...GRRRR. Ik miste een stempel, kon ik een kilometer terugrijden om deze alsnog te halen : (

Ondertussen had Dré naar de route geïnformeerd, er zouden weg afzettingen zijn, waarom begrepen we niet, gelukkig kwamen we daar snel genoeg achter, demonstratie's. We wilden eigenlijk geen toestanden, na veel gepraat in gebrekkig Engels hadden we de goede doorrij route gekregen.

Vol goede moed gingen we op weg naar de volgende bestemming, over super slechte wegen, zelfs de snelweg die we namen leek op een eerste de beste boerenlandweg in Nederland.
Na een flink aantal kilometers kwamen we aan bij een grote kruising, hier werden we staande gehouden door de politie, niet alleen wij, iedereen was aan de beurt. Uit de gebaren bleek dat we niet rechtdoor mochten, met mensen en voertuigen was de weg afgezet, alles en iedereen werd tegen gehouden, midden op de snelweg!! Wij begrepen er geen bal van en in een onoplettend moment zijn we toch door gereden (meerderen deden dat), met alle risico's van dien.

Toen we bij een mensen massa aankwamen, die hoofdzakelijk uit vrouwen bestond, moesten we weer stoppen. Eerst begrepen we niets van elkaar, zij niets van onze taal en wij niets van hun taal. Na veel gebaren en gelach en het kleine beetje Engels wat ze nog verstonden, gaven onze kenteken platen de doorslag, we mochten verder; toeristen mochten gelukkig verder. We hadden hier wel over gelezen in de krant maar dachten dat het in het Oosten was, niet dus! 

Na een kilometer of 10 wederom politie die ons tegenhield en zei dat we terug moesten keren, niemand mocht er door, weer stonden we vast... na wat gebaren liet de politie ons door en mochten we het proberen. Zo kwamen we aan bij de volgende grote groep vrouwelijke demonstranten.
Er was voor ons geen alternatieve weg, via Roemenië was vreselijk omrijden, dat wilden we niet. Dus reden we rustig door naar de groep mensen, dit keer waren het er veel en veel meer.

"Tot hier en niet verder" zei een grote vrouw tegen André, met het voorwiel tussen haar knieën geklemd. Ze gebaarde, was vastberaden en keek een beetje boos naar André. Die bleef lachen en probeerde haar aan het verstand te brengen dat hij naar huis wilde naar zijn kinderen. De vrouw deed een stap opzij, André maakte op de motor een buiging voor haar; lachen, gieren, brullen in de hele groep. Nadat een fotograaf een foto van ons had gemaakt mochten we eindelijk weer verder.
We dachten dat we het nu wel gehad hadden, maar nee hoor wederom politie op de weg. Weer gevraagd of we het mochten proberen. "Probeer het maar" zei de agent, "op eigen risico".
Dit keer leek het wel of de weg hermetisch afgesloten was, maar we vonden al snel een gaatje over een smal stoepje en na de goedkeuring van de demonstranten konden we er door.  
Het gaf mij een raar gevoel, maar André zag de lol er wel van in, "avontuur" zei hij, "blijven lachen!!!" Daar kom je het verste mee, is zijn motto, zo reden we verder.

Jonge jonge wat hebben onze motoren het zwaar te verduren hier in de Oekraïne. 
Op een gegeven moment reden we door een dorpje genaamd Snyatyn, geen idee hoe je het uitspreekt, we waren het ook wel zat na een dag als vandaag. 

We vroegen een paar lokale jongeren of zij de weg wisten naar een hotel of iets dergelijks, hier heen en daar heen maar niemand wist precies hoe of wat, tot er een andere jongen naar ons toe kwam, hij wenkte om mee te gaan en begon te rennen. Jee wat ging hij hard, Bolt was er niets bij. Op een gegeven moment wenkte hij ons een straatje in te gaan, "hotel" zei hij en inderdaad hier stond een prachtig gebouw.

We belden aan en aan beide kanten werd open gedaan. Het waren 2 hotels en wie het eerst komt wie het eerst maalt.
Wat kost een nacht? De vrouw zei "200" dit is omgerekend €18,- gelijk gedaan natuurlijk. 
Na zo'n vermoeiende dag is een douche heerlijk en waren we klaar om een hapje te gaan eten. We vroegen aan de eigenares waar dit zou kunnen; "bij de buren" zei ze. Daar keken ze enigszins verbaasd. "Kunnen we hier eten?" En ja hoor dit kon en we hebben hier tot sluitingstijd gezeten. De man een heerlijke maaltijd en 3 flinke pullen bier en dat voor, echt niet gelogen, € 13,50. We hadden tegelijkertijd de laptop gepakt en getracht het blog bij te werken. Voor een groot deel lukte dit, alleen de foto's wilden niet. Vandaar dat het allemaal iets verlaat was.
Om half 12 zijn we maar gaan slapen om de volgende dag richting Polen te vertrekken.

Welterusten.

Groeten André en Henny

Etappe 32: Odessa - Chisinau 172 Km

Hallo volgers,

Na een dagje cultuur moesten we weer verder op pad. Odessa is grauw, maar een mooie stad. Groot... en alle straten lijken op elkaar. 

Dit keer geen luxe ontbijt voor vertrek... maar een stukje stokbrood, 2 eitjes en een met moeite verkregen bak gekleurd water - en na de laatste tijd toch wel verwend te zijn geweest - was dit  het dus niet ;).

We hebben echt rustig aan gedaan omdat we eigenlijk nog niet wisten of we er nog een dagje aan vast zouden plakken. Maar omdat het maar 174 km was naar de hoofdstad van Moldavië, zijn we om half 12 toch maar op ons gemak gaan rijden.

We hadden eerst nog maar even getankt, wat moesten we per slot van rekening anders met het overgebleven geld. Daarna reden we de stad uit....dachten we. 'Halt!', zei de politieman aan het eind van de stad....Waar gaan jullie naar toe?
André - zo vrolijk met dit soort dingen -  riep 'naar mijn kinderen in Ollanda'. De politieman moest hier erg om lachen :), 'ga maar gauw' zei de beste man, en we konden eindelijk op weg naar Chisinau.

Gelukkig zijn de wegen iets beter als je richting Moldavië rijdt. Na de nodige stops en het bijstellen van de navigatie zo nu en dan, kwamen we na 2.15 uur rijden aan de grens.... Opnieuw geen makkie.... Weer moesten onze motoren aan de kant en moesten we de nodige tax betalen.

En uiteraard werden we weer van het ene naar het andere loket gestuurd. Nou schijnt het zo te zijn dat het gebied tussen grens van de Oekraïne en Moldavië, een niet erkend mini-staatje is, waar ze geld vragen om er doorheen te mogen reizen. Je mag er ook niet verblijven.

Na al het typewerk van de beambte - waarvoor smeergeld betaald moest worden - gingen we naar het volgende loket voor controle en een krabbel. Hup weer naar de volgende om te betalen en weer naar de derde voor een stempeltje om vervolgens naar de vierde gestuurd te worden voor de laatste controle.

Hèhè..... na twee uur mochten we weer verder.....en na tien minuten.... weer een controlepost. Van het zelfde laken een pak.... whaaaa.... Weer de hele malle molen door met onze papieren. Na weer een hoop stempels mochten we verder.

Eenmaal in Moldavië merk je dat het heel anders is hier. De wegen zijn een stuk beter (nog niet om over naar huis te schrijven, maar toch). Ook is er nog veel cultuur behouden uit de Sovjet-tijd en het leuke is dat elk bushokje versiert is met mozaïek, dit zijn soms prachtige kunstwerken!

Eindelijk kwamen we dan aan in Chisinau, de hoofdstad van Moldavië.
Gelukkig reden we in 1 keer naar het hotel dat we op internet hadden gezocht (met dank  aan de navigatie). Onder aan een hele steile straat stond een heel leuk hotelletje 'Gloria' genaamd. Een soort sprookjeskasteel... keurig netjes, en de gastvrouw was zeer vriendelijk. 

Na onze spullen uitgepakt te hebben - gelukkig hoefden we niet alles mee te slepen - hebben we heerlijk gedoucht. De douche was een soort van massage cabine.. lekker hoor!  Daarna een taxi geregeld die ons voor een paar centen naar het centrum bracht. Omdat we nog geen cash hadden, bracht de chauffeur ons natuurlijk eerst naar een pinautomaat. Hij zei op een gegeven ogenblik: hier stop ik, centrum? Na een korte wandelijk hebben we voor de verandering maar eens gegeten bij de Mac.

Was echt wel weer een keer lekker hoor. Chisinau is een bruisende stad en we werden gelokt door muziek. maar eerst toch nog wat foto's maken.

We kwamen terecht in een soort park met omheining. Hier stond een gigantisch beeldscherm waar het voetballen op te zien was, dus daar maar aangeschoven.

Eerst zaten we met zijn tweeën aan tafel maar er waren al gauw mensen die vroegen of ze erbij mochten komen zitten. Tuurlijk mocht dat en het werd al snel een internationaal tafeltje :). Gezellig over voetbal en zo kletsen want iedereen is nog vol van Nederland -Spanje. We zaten met Moldaviërs en een Israëliër. Nadat zij voor ons de volgende rit hadden uitgestippeld, en we adresgegevens hadden uitgewisseld, hebben we maar gauw een taxi aangehouden. 

En wie komen we er ook tegen.............een speler die weg gelopen is bij het Nederlands elftal.

Aangekomen op de kamer zijn we gelijk naar bed gegaan. Tenslotte hadden we weer een lange rit voor de boeg....... 

Dit was het weer voor nu, inmiddels zijn we weer op weg naar de volgende bestemming...fijn weekend allemaal! 

Op een later moment zullen we nog foto's toevoegen aan het blog!

Groetjes André en Henny