Etappe 33: Chisinau-Snyatyn 373 Km

Hallo volgers,

De rit van Chisinau, Moldavië naar Snyatyn in de Oekraïne. 

Onze excuses voor het laat plaatsen van het blog, maar soms is de WiFi verbinding zo slecht, dan is het echt onmogelijk om te plaatsen, vandaar vanmorgen 2 etappes achter elkaar.
We hebben een gezellige avond gehad met jongens uit verschillende landen, heel goed voor je Engels.

Toen we vanmorgen in het restaurant aan kwamen was het net een sprookje, een ruimte zo keurig en netjes.
Lekker ontbeten en hierna snel weer op pad, we gaan terug via de Oekraïne omdat dit korter is voor ons, de tocht van Chisinau naar de grens is toch nog een behoorlijk stuk rijden.

Na een paar uur rijden komen we eindelijk aan bij de grensovergang. Stiekem nog een paar foto's gemaakt

Hier krijg je van een militair een papiertje met je kenteken erop geschreven, goed bewaren want anders..... Jawel bij de paspoort controle krijg je namelijk op dit papiertje een stempel :) Door naar het het volgende loket (worden jullie al tureluurs?), de tweede stempel op het papiertje, maar verder ging het soepel....
Gewoon doorrijden en bij de tweede slagboom het papiertje inleveren. André mocht door en ik, natuurlijk weer, niet...GRRRR. Ik miste een stempel, kon ik een kilometer terugrijden om deze alsnog te halen : (

Ondertussen had Dré naar de route geïnformeerd, er zouden weg afzettingen zijn, waarom begrepen we niet, gelukkig kwamen we daar snel genoeg achter, demonstratie's. We wilden eigenlijk geen toestanden, na veel gepraat in gebrekkig Engels hadden we de goede doorrij route gekregen.

Vol goede moed gingen we op weg naar de volgende bestemming, over super slechte wegen, zelfs de snelweg die we namen leek op een eerste de beste boerenlandweg in Nederland.
Na een flink aantal kilometers kwamen we aan bij een grote kruising, hier werden we staande gehouden door de politie, niet alleen wij, iedereen was aan de beurt. Uit de gebaren bleek dat we niet rechtdoor mochten, met mensen en voertuigen was de weg afgezet, alles en iedereen werd tegen gehouden, midden op de snelweg!! Wij begrepen er geen bal van en in een onoplettend moment zijn we toch door gereden (meerderen deden dat), met alle risico's van dien.

Toen we bij een mensen massa aankwamen, die hoofdzakelijk uit vrouwen bestond, moesten we weer stoppen. Eerst begrepen we niets van elkaar, zij niets van onze taal en wij niets van hun taal. Na veel gebaren en gelach en het kleine beetje Engels wat ze nog verstonden, gaven onze kenteken platen de doorslag, we mochten verder; toeristen mochten gelukkig verder. We hadden hier wel over gelezen in de krant maar dachten dat het in het Oosten was, niet dus! 

Na een kilometer of 10 wederom politie die ons tegenhield en zei dat we terug moesten keren, niemand mocht er door, weer stonden we vast... na wat gebaren liet de politie ons door en mochten we het proberen. Zo kwamen we aan bij de volgende grote groep vrouwelijke demonstranten.
Er was voor ons geen alternatieve weg, via Roemenië was vreselijk omrijden, dat wilden we niet. Dus reden we rustig door naar de groep mensen, dit keer waren het er veel en veel meer.

"Tot hier en niet verder" zei een grote vrouw tegen André, met het voorwiel tussen haar knieën geklemd. Ze gebaarde, was vastberaden en keek een beetje boos naar André. Die bleef lachen en probeerde haar aan het verstand te brengen dat hij naar huis wilde naar zijn kinderen. De vrouw deed een stap opzij, André maakte op de motor een buiging voor haar; lachen, gieren, brullen in de hele groep. Nadat een fotograaf een foto van ons had gemaakt mochten we eindelijk weer verder.
We dachten dat we het nu wel gehad hadden, maar nee hoor wederom politie op de weg. Weer gevraagd of we het mochten proberen. "Probeer het maar" zei de agent, "op eigen risico".
Dit keer leek het wel of de weg hermetisch afgesloten was, maar we vonden al snel een gaatje over een smal stoepje en na de goedkeuring van de demonstranten konden we er door.  
Het gaf mij een raar gevoel, maar André zag de lol er wel van in, "avontuur" zei hij, "blijven lachen!!!" Daar kom je het verste mee, is zijn motto, zo reden we verder.

Jonge jonge wat hebben onze motoren het zwaar te verduren hier in de Oekraïne. 
Op een gegeven moment reden we door een dorpje genaamd Snyatyn, geen idee hoe je het uitspreekt, we waren het ook wel zat na een dag als vandaag. 

We vroegen een paar lokale jongeren of zij de weg wisten naar een hotel of iets dergelijks, hier heen en daar heen maar niemand wist precies hoe of wat, tot er een andere jongen naar ons toe kwam, hij wenkte om mee te gaan en begon te rennen. Jee wat ging hij hard, Bolt was er niets bij. Op een gegeven moment wenkte hij ons een straatje in te gaan, "hotel" zei hij en inderdaad hier stond een prachtig gebouw.

We belden aan en aan beide kanten werd open gedaan. Het waren 2 hotels en wie het eerst komt wie het eerst maalt.
Wat kost een nacht? De vrouw zei "200" dit is omgerekend €18,- gelijk gedaan natuurlijk. 
Na zo'n vermoeiende dag is een douche heerlijk en waren we klaar om een hapje te gaan eten. We vroegen aan de eigenares waar dit zou kunnen; "bij de buren" zei ze. Daar keken ze enigszins verbaasd. "Kunnen we hier eten?" En ja hoor dit kon en we hebben hier tot sluitingstijd gezeten. De man een heerlijke maaltijd en 3 flinke pullen bier en dat voor, echt niet gelogen, € 13,50. We hadden tegelijkertijd de laptop gepakt en getracht het blog bij te werken. Voor een groot deel lukte dit, alleen de foto's wilden niet. Vandaar dat het allemaal iets verlaat was.
Om half 12 zijn we maar gaan slapen om de volgende dag richting Polen te vertrekken.

Welterusten.

Groeten André en Henny

Etappe 32: Odessa - Chisinau 172 Km

Hallo volgers,

Na een dagje cultuur moesten we weer verder op pad. Odessa is grauw, maar een mooie stad. Groot... en alle straten lijken op elkaar. 

Dit keer geen luxe ontbijt voor vertrek... maar een stukje stokbrood, 2 eitjes en een met moeite verkregen bak gekleurd water - en na de laatste tijd toch wel verwend te zijn geweest - was dit  het dus niet ;).

We hebben echt rustig aan gedaan omdat we eigenlijk nog niet wisten of we er nog een dagje aan vast zouden plakken. Maar omdat het maar 174 km was naar de hoofdstad van Moldavië, zijn we om half 12 toch maar op ons gemak gaan rijden.

We hadden eerst nog maar even getankt, wat moesten we per slot van rekening anders met het overgebleven geld. Daarna reden we de stad uit....dachten we. 'Halt!', zei de politieman aan het eind van de stad....Waar gaan jullie naar toe?
André - zo vrolijk met dit soort dingen -  riep 'naar mijn kinderen in Ollanda'. De politieman moest hier erg om lachen :), 'ga maar gauw' zei de beste man, en we konden eindelijk op weg naar Chisinau.

Gelukkig zijn de wegen iets beter als je richting Moldavië rijdt. Na de nodige stops en het bijstellen van de navigatie zo nu en dan, kwamen we na 2.15 uur rijden aan de grens.... Opnieuw geen makkie.... Weer moesten onze motoren aan de kant en moesten we de nodige tax betalen.

En uiteraard werden we weer van het ene naar het andere loket gestuurd. Nou schijnt het zo te zijn dat het gebied tussen grens van de Oekraïne en Moldavië, een niet erkend mini-staatje is, waar ze geld vragen om er doorheen te mogen reizen. Je mag er ook niet verblijven.

Na al het typewerk van de beambte - waarvoor smeergeld betaald moest worden - gingen we naar het volgende loket voor controle en een krabbel. Hup weer naar de volgende om te betalen en weer naar de derde voor een stempeltje om vervolgens naar de vierde gestuurd te worden voor de laatste controle.

Hèhè..... na twee uur mochten we weer verder.....en na tien minuten.... weer een controlepost. Van het zelfde laken een pak.... whaaaa.... Weer de hele malle molen door met onze papieren. Na weer een hoop stempels mochten we verder.

Eenmaal in Moldavië merk je dat het heel anders is hier. De wegen zijn een stuk beter (nog niet om over naar huis te schrijven, maar toch). Ook is er nog veel cultuur behouden uit de Sovjet-tijd en het leuke is dat elk bushokje versiert is met mozaïek, dit zijn soms prachtige kunstwerken!

Eindelijk kwamen we dan aan in Chisinau, de hoofdstad van Moldavië.
Gelukkig reden we in 1 keer naar het hotel dat we op internet hadden gezocht (met dank  aan de navigatie). Onder aan een hele steile straat stond een heel leuk hotelletje 'Gloria' genaamd. Een soort sprookjeskasteel... keurig netjes, en de gastvrouw was zeer vriendelijk. 

Na onze spullen uitgepakt te hebben - gelukkig hoefden we niet alles mee te slepen - hebben we heerlijk gedoucht. De douche was een soort van massage cabine.. lekker hoor!  Daarna een taxi geregeld die ons voor een paar centen naar het centrum bracht. Omdat we nog geen cash hadden, bracht de chauffeur ons natuurlijk eerst naar een pinautomaat. Hij zei op een gegeven ogenblik: hier stop ik, centrum? Na een korte wandelijk hebben we voor de verandering maar eens gegeten bij de Mac.

Was echt wel weer een keer lekker hoor. Chisinau is een bruisende stad en we werden gelokt door muziek. maar eerst toch nog wat foto's maken.

We kwamen terecht in een soort park met omheining. Hier stond een gigantisch beeldscherm waar het voetballen op te zien was, dus daar maar aangeschoven.

Eerst zaten we met zijn tweeën aan tafel maar er waren al gauw mensen die vroegen of ze erbij mochten komen zitten. Tuurlijk mocht dat en het werd al snel een internationaal tafeltje :). Gezellig over voetbal en zo kletsen want iedereen is nog vol van Nederland -Spanje. We zaten met Moldaviërs en een Israëliër. Nadat zij voor ons de volgende rit hadden uitgestippeld, en we adresgegevens hadden uitgewisseld, hebben we maar gauw een taxi aangehouden. 

En wie komen we er ook tegen.............een speler die weg gelopen is bij het Nederlands elftal.

Aangekomen op de kamer zijn we gelijk naar bed gegaan. Tenslotte hadden we weer een lange rit voor de boeg....... 

Dit was het weer voor nu, inmiddels zijn we weer op weg naar de volgende bestemming...fijn weekend allemaal! 

Op een later moment zullen we nog foto's toevoegen aan het blog!

Groetjes André en Henny

Etappe 31: Een dagje Odessa aan de zwarte zee.

Hallo volgers,        

Henny moest me wakker maken voor het ontbijt, dit hadden we bijna gemist. We waren de vorige avond moe; de rit van Roemenië naar Odessa was behoorlijk pittig geweest.

Na het ontbijt hebben we nog wat aan het blog gewerkt en in de lobby een kaartje van de stad gevraagd, aan de weet gekomen welke bezienswaardigheden er waren in de stad. 
Het begon goed, we konden de kaart niet in de juiste richting krijgen; wat was nu het Noorden?
Het meisje dat in de lobby zat wist het ook niet meer.
We zijn maar op weg gegaan en hebben een gok gewaagd. Want we wilden naar ..........

Deze plek waren we tegen gekomen toen we de avond ervoor door de stad dwaalden om een goedkoop hotel te vinden. Wat het precies was wisten we niet, wel dat het met de tweede wereld oorlog te maken had.

Rond gekeken en natuurlijk foto's maken.

Toen we terug liepen naar de motor hebben we een jonge dame gevraagd of zij wist wat het was. Zij kon ons vertellen dat hier de marine helden van de tweede wereld oorlog geëerd werden, Odessa heeft namelijk een grote marine haven. 

Weer iets verder liepen drie jonge meiden in marinekleding, ik vroeg ze waarom ze deze kleding droegen, in perfect Engels vertelden ze ons dat ze trots waren op de marine, om dit uit te dragen hadden ze deze kleding aan.

Een foto? Natuurlijk wilden ze wel even poseren.

Eenmaal terug bij de motor hadden we wel zin in een bakkie koffie, gekocht op de hoek van de straat en weer terug naar het park om even te zitten.
Tot mijn stomme verbazing zag ik drie meisjes die aan het vegen waren en het onkruid uit de perken verwijderden. 
Ik wilde graag weten of ze dit deden omdat ze taakstraf hadden, helaas spraken ze geen woord Engels.
Op het bankje naast me zat een ander meisje te telefoneren, ik wilde weten hoe het zat.... Zij kon mij daar geen antwoord op geven maar wilde het wel vragen. Wat blijkt, ze deden dit vrijwillig omdat ze trots zijn op hun stad en hun land. Geweldig toch? Zou voor Nederland ook een juiste instelling zijn. Uiteindelijk nog een uit het nest gevallen musje gered... Meiden top wat jullie doen!

Na de koffie de kaart bestuderen en weer op pad, eerst naar het hotel om de accu voor de camera te halen. Hotel konden we niet vinden en als je zoekt kom altijd weer andere dingen tegen, waaronder dit kanon uit de tweede wereld oorlog : )

Hierna zijn we door de stad langs de verschillende bezienswaardigheden gereden, de foto's zeggen genoeg, wat een prachtige stad.

De dag is te kort om alles te zien, zeker als ook nog eens het Nederlandse elftal speelt; dat wilden we niet missen dus terug naar hotel om ons om te kleden. 

Eenmaal buiten zagen we tot onze verbazing aan de overkant taxichauffeurs onderhoud plegen aan hun taxi's. 

Bandje oppompen met een fietspomp, een velg recht slaan met een hamer, echt lachwekkend,
zie je het al voor je in Nederland?

Een van de chauffeurs bracht ons naar de Kalverstraat van Odessa, waar we voetbal gingen kijken.

Heerlijk op het terras voor een groot scherm naar de wedstrijd kijken en dan natuurlijk Nederland zien winnen. Hoe fijn is dat?

Dat Nederland dreigde de mist in te gaan kreeg ik het koud...

Uiteindelijk de overwinning, nog een paar glazen bier en terug naar het hotel, tijd om naar bed te gaan...

Tot de volgende etappe 

Gr. Henny & André