Etappe 32: Odessa - Chisinau 172 Km

Hallo volgers,

Na een dagje cultuur moesten we weer verder op pad. Odessa is grauw, maar een mooie stad. Groot... en alle straten lijken op elkaar. 

Dit keer geen luxe ontbijt voor vertrek... maar een stukje stokbrood, 2 eitjes en een met moeite verkregen bak gekleurd water - en na de laatste tijd toch wel verwend te zijn geweest - was dit  het dus niet ;).

We hebben echt rustig aan gedaan omdat we eigenlijk nog niet wisten of we er nog een dagje aan vast zouden plakken. Maar omdat het maar 174 km was naar de hoofdstad van Moldavië, zijn we om half 12 toch maar op ons gemak gaan rijden.

We hadden eerst nog maar even getankt, wat moesten we per slot van rekening anders met het overgebleven geld. Daarna reden we de stad uit....dachten we. 'Halt!', zei de politieman aan het eind van de stad....Waar gaan jullie naar toe?
André - zo vrolijk met dit soort dingen -  riep 'naar mijn kinderen in Ollanda'. De politieman moest hier erg om lachen :), 'ga maar gauw' zei de beste man, en we konden eindelijk op weg naar Chisinau.

Gelukkig zijn de wegen iets beter als je richting Moldavië rijdt. Na de nodige stops en het bijstellen van de navigatie zo nu en dan, kwamen we na 2.15 uur rijden aan de grens.... Opnieuw geen makkie.... Weer moesten onze motoren aan de kant en moesten we de nodige tax betalen.

En uiteraard werden we weer van het ene naar het andere loket gestuurd. Nou schijnt het zo te zijn dat het gebied tussen grens van de Oekraïne en Moldavië, een niet erkend mini-staatje is, waar ze geld vragen om er doorheen te mogen reizen. Je mag er ook niet verblijven.

Na al het typewerk van de beambte - waarvoor smeergeld betaald moest worden - gingen we naar het volgende loket voor controle en een krabbel. Hup weer naar de volgende om te betalen en weer naar de derde voor een stempeltje om vervolgens naar de vierde gestuurd te worden voor de laatste controle.

Hèhè..... na twee uur mochten we weer verder.....en na tien minuten.... weer een controlepost. Van het zelfde laken een pak.... whaaaa.... Weer de hele malle molen door met onze papieren. Na weer een hoop stempels mochten we verder.

Eenmaal in Moldavië merk je dat het heel anders is hier. De wegen zijn een stuk beter (nog niet om over naar huis te schrijven, maar toch). Ook is er nog veel cultuur behouden uit de Sovjet-tijd en het leuke is dat elk bushokje versiert is met mozaïek, dit zijn soms prachtige kunstwerken!

Eindelijk kwamen we dan aan in Chisinau, de hoofdstad van Moldavië.
Gelukkig reden we in 1 keer naar het hotel dat we op internet hadden gezocht (met dank  aan de navigatie). Onder aan een hele steile straat stond een heel leuk hotelletje 'Gloria' genaamd. Een soort sprookjeskasteel... keurig netjes, en de gastvrouw was zeer vriendelijk. 

Na onze spullen uitgepakt te hebben - gelukkig hoefden we niet alles mee te slepen - hebben we heerlijk gedoucht. De douche was een soort van massage cabine.. lekker hoor!  Daarna een taxi geregeld die ons voor een paar centen naar het centrum bracht. Omdat we nog geen cash hadden, bracht de chauffeur ons natuurlijk eerst naar een pinautomaat. Hij zei op een gegeven ogenblik: hier stop ik, centrum? Na een korte wandelijk hebben we voor de verandering maar eens gegeten bij de Mac.

Was echt wel weer een keer lekker hoor. Chisinau is een bruisende stad en we werden gelokt door muziek. maar eerst toch nog wat foto's maken.

We kwamen terecht in een soort park met omheining. Hier stond een gigantisch beeldscherm waar het voetballen op te zien was, dus daar maar aangeschoven.

Eerst zaten we met zijn tweeën aan tafel maar er waren al gauw mensen die vroegen of ze erbij mochten komen zitten. Tuurlijk mocht dat en het werd al snel een internationaal tafeltje :). Gezellig over voetbal en zo kletsen want iedereen is nog vol van Nederland -Spanje. We zaten met Moldaviërs en een Israëliër. Nadat zij voor ons de volgende rit hadden uitgestippeld, en we adresgegevens hadden uitgewisseld, hebben we maar gauw een taxi aangehouden. 

En wie komen we er ook tegen.............een speler die weg gelopen is bij het Nederlands elftal.

Aangekomen op de kamer zijn we gelijk naar bed gegaan. Tenslotte hadden we weer een lange rit voor de boeg....... 

Dit was het weer voor nu, inmiddels zijn we weer op weg naar de volgende bestemming...fijn weekend allemaal! 

Op een later moment zullen we nog foto's toevoegen aan het blog!

Groetjes André en Henny

Etappe 31: Een dagje Odessa aan de zwarte zee.

Hallo volgers,        

Henny moest me wakker maken voor het ontbijt, dit hadden we bijna gemist. We waren de vorige avond moe; de rit van Roemenië naar Odessa was behoorlijk pittig geweest.

Na het ontbijt hebben we nog wat aan het blog gewerkt en in de lobby een kaartje van de stad gevraagd, aan de weet gekomen welke bezienswaardigheden er waren in de stad. 
Het begon goed, we konden de kaart niet in de juiste richting krijgen; wat was nu het Noorden?
Het meisje dat in de lobby zat wist het ook niet meer.
We zijn maar op weg gegaan en hebben een gok gewaagd. Want we wilden naar ..........

Deze plek waren we tegen gekomen toen we de avond ervoor door de stad dwaalden om een goedkoop hotel te vinden. Wat het precies was wisten we niet, wel dat het met de tweede wereld oorlog te maken had.

Rond gekeken en natuurlijk foto's maken.

Toen we terug liepen naar de motor hebben we een jonge dame gevraagd of zij wist wat het was. Zij kon ons vertellen dat hier de marine helden van de tweede wereld oorlog geëerd werden, Odessa heeft namelijk een grote marine haven. 

Weer iets verder liepen drie jonge meiden in marinekleding, ik vroeg ze waarom ze deze kleding droegen, in perfect Engels vertelden ze ons dat ze trots waren op de marine, om dit uit te dragen hadden ze deze kleding aan.

Een foto? Natuurlijk wilden ze wel even poseren.

Eenmaal terug bij de motor hadden we wel zin in een bakkie koffie, gekocht op de hoek van de straat en weer terug naar het park om even te zitten.
Tot mijn stomme verbazing zag ik drie meisjes die aan het vegen waren en het onkruid uit de perken verwijderden. 
Ik wilde graag weten of ze dit deden omdat ze taakstraf hadden, helaas spraken ze geen woord Engels.
Op het bankje naast me zat een ander meisje te telefoneren, ik wilde weten hoe het zat.... Zij kon mij daar geen antwoord op geven maar wilde het wel vragen. Wat blijkt, ze deden dit vrijwillig omdat ze trots zijn op hun stad en hun land. Geweldig toch? Zou voor Nederland ook een juiste instelling zijn. Uiteindelijk nog een uit het nest gevallen musje gered... Meiden top wat jullie doen!

Na de koffie de kaart bestuderen en weer op pad, eerst naar het hotel om de accu voor de camera te halen. Hotel konden we niet vinden en als je zoekt kom altijd weer andere dingen tegen, waaronder dit kanon uit de tweede wereld oorlog : )

Hierna zijn we door de stad langs de verschillende bezienswaardigheden gereden, de foto's zeggen genoeg, wat een prachtige stad.

De dag is te kort om alles te zien, zeker als ook nog eens het Nederlandse elftal speelt; dat wilden we niet missen dus terug naar hotel om ons om te kleden. 

Eenmaal buiten zagen we tot onze verbazing aan de overkant taxichauffeurs onderhoud plegen aan hun taxi's. 

Bandje oppompen met een fietspomp, een velg recht slaan met een hamer, echt lachwekkend,
zie je het al voor je in Nederland?

Een van de chauffeurs bracht ons naar de Kalverstraat van Odessa, waar we voetbal gingen kijken.

Heerlijk op het terras voor een groot scherm naar de wedstrijd kijken en dan natuurlijk Nederland zien winnen. Hoe fijn is dat?

Dat Nederland dreigde de mist in te gaan kreeg ik het koud...

Uiteindelijk de overwinning, nog een paar glazen bier en terug naar het hotel, tijd om naar bed te gaan...

Tot de volgende etappe 

Gr. Henny & André

Etappe 30: De rit Braila-Odessa 368 Km

Hallo volgers,

Na ons hachelijke avontuur van gisteren gingen we vandaag weer vol goede moed op pad. Even douchen, ontbijtje erin en rustig aan ingepakt; klaar voor de volgende rit.

We  hadden afgesproken om van stad naar stad te navigeren...Om ver komen dat we weer op boeren landweggetjes te recht komen. De navigatie wil hier zijn eigen weg gaan soms. De wegen hier vergen veel concentratie en conditie. Je moet enorm uitkijken in het verkeer... iedereen en alles claimt gewoon voorrang. Weinig ruimte om dingen aan het toeval over te laten.

Na een kilometer of 30 kwamen we aan in Galali, een grote havenstad vlak bij de grens van Moldavië. Alles is hier oud en er wordt niet zo nauw gekeken op het milieu als bij ons. Grote fabrieken blazen van alles de lucht in...een grote wolk zwarte rook als een gebied zo groot als Pernis.

We werden door een gebied geloodst met ontzettend veel treinbanen, dus oppassen geblazen. 

André rijdt normaal gesproken voor mij uit,  maar nu reed hij tussen de rails en ik aan de buitenkant. Toen gebeurde het..... voor een bushokje vol mensen kwam hij - door de regenval niet te zien - in een kuil terecht en viel om in een grote plas water. Ik wilde hem direct helpen, maar kon zo gauw geen plek vinden om mijn motor te parkeren i.v.m. het slechte wegdek. Maar niemand - en er stonden wel zo'n 25 mensen - kwam in actie!

                      Toen veel water op de weg en gaten tussen rails

Boos als we hierom waren (en al scheldend) zijn we naar de kant gegaan. De klem die de koffer vastklikt was afgebroken en de handvatten zaten wat ontzet aan het stuur.. Koffer weer goed vast gezet met sjorband en de rest weer recht gedrukt konden we weer verder.Onze motoren hebben al heel wat te verduren en zien er ook niet meer uit.

Uiteindelijk weer op weg kwamen we na anderhalf uur uiteindelijk aan bij de grenspost, of iets wat er op moest lijken. "Paspoort!" gilde de vrouwelijke kapitein, het ging haar blijkbaar niet snel genoeg....

Helaas bleek dat ik (Henny) mijn groene kaart van de motor was vergeten....en moet nu steeds opnieuw een kaart kopen... Nou is dat op zich geen probleem...en de kosten zijn het ook niet.... maar dan....

Je wordt op pad gestuurd naar een loket. Geen geld omgewisseld..en natuurlijk geen bank te bekennen....  Kwamen we in een soort bouwkeet terecht waar ik inderdaad een groene kaart kon kopen. "Wat kost het?" zei ik. Drie euro.... maar arghhh... we hadden geen euro's meer!

Er werd ons verteld dat we bij het winkeltje iets verder op geld konden krijgen. Dus wij er naar toe.... en ja hoor het kon. Duizend Lei (66€) ...tsjonge wat een pak geld! Maar ja, ik had weer een kaart...leuk voor het plakboek straks ;). 

Gelukkig konden we weer verder. Tot onze verbazing kwamen we na 4 km de volgende grenspost al weer tegen. Dit keer de Oekraïnse.... hier werd het weer iets anders. De controle was natuurlijk strenger en  voor het eerst werden André zijn koffers geïnspecteerd... of we wapens bij ons hadden... Ook zijn pillen werden gecheckt. En ik moest ook hier weer eerst een groene kaart aanschaffen....al deden ze gelukkig niet zo moeilijk. Het was zo gepiept. 

We hadden kennis gemaakt met een man die voor de Europese Unie werkte bij grensovergangen, die ook nog eens perfect Engels en Duits sprak. Hij vertelde ons dat de wegen vanaf hier alleen maar slechter en slechter zouden worden. Wij dachten dat het wel los zou lopen.....

Nou dat hebben we geweten! De beste man had dus echt gelijk! Wat zijn de wegen slecht..... De auto's gaan van links naar rechts over de weg om de gaten - die soms  wel een meter, misschien wel meer, in doorsnede zijn - te omzeilen...Gaten van 10 a 20 cm diep! We moesten soms kilometers lang stapvoets rijden om de gaten te ontwijken.

Kwam er ook nog bij dat we de verkeerde afslag hadden genomen na de grens... en na 8 km de eerst roadblock tegen kwamen. Natuurlijk werden terug gestuurd.... Maar goed ook, want we reden dus niet richting Odessa.
Tot overmaat van ramp werd het weer ook steeds beroerder.... Pakken weer aan en verder hobbelen...

Op een gegeven ogenblik kwam er een tegenligger aan en hup.... een grote kuil vol vuile drab precies over André heen die ineens veranderde in een soort 'modder mannetje'...Het was uiteraard niet prettig voor hem... maar wel een komisch gezicht..... Eerst maar weer stoppen om het nodige modder van het glas van de helm en eigen bril af te poesen. Modder droop er af.

Van links naar rechts en niet harder als 80 over de snelweg (zoals ze dat hier noemen) en soms trager. We moesten opschieten want in het donker rijden is hier zelfmoord met een motor.

Na een lange dag kwam eindelijk Odessa in zicht. Je merkt de spanning op bij de mensen ook moesten we langs meer roadblocks naarmate we de plaats van bestemming naderden. Uiteindelijk - na 10 uur rijden - kwamen we net voor het begon te schemeren in Odessa aan. Wat en opluchting.

Maar ja, waar konden we een plek vinden om te overnachten? Inmiddels werd het donker....  Een hoop eenrichtingsverkeer...alles kris kras door elkaar...dus uitkijken geblazen. Door het oranje rijden is er hier niet bij, want dan geeft de andere kant al vol gas. 

Gelukkig vonden we een hotel, maar de kosten waren 180 € per nacht.... Oeps iets te veel! We zochten verder...moe... en het weer werkte ook niet mee... Na veel een en weer gevraag en rijden kwam André een hotel tegen.

Ditmaal voor een prijs van 18 € p.p.p.n. De kamer stelde niet zo veel voor maar we konden douchen en slapen! Goed te doen voor 2 nachten.

Na ons gedoucht te hebben en onze motoren pal voor het hotel te hebben geparkeerd zijn we - jawel - nog maar even een broodje kebab gaan eten en hebben we een biertje gedronken in een wel heer bijzondere bar het leek wel een bordeel.

We zijn niet lang binnen geweest want voor ons eerste biertje voor ons stond viel André al bijna in slaap. Drie slokken en hup terug een hotel en bed in. André heeft zich maar half uitgekleed en viel als een blok in slaap. Dus stad een beetje verkennen, nee...


Tot morgen!

Groeten André en Henny