Etappe 26: Vrijdag de 13de

Hallo volgers, goedemorgen,

Eigenlijk wordt je best wel een beetje lui van niets doen; we slapen redelijk goed uit en het ontbijt is heerlijk.
We hebben eindelijk een wasserette gevonden tegen een normale prijs, dus hup met een baal wasgoed er naar toe, samen in onze oranje Mickey Mouse shirtjes.

Ja, we hadden afgesproken deze aan te doen op de dag dat het Nederlands elftal gaat spelen en al gauw wist een ieder waar wij vandaan kwamen, zeker als je ook nog eens met ballonnen gaat strooien.
Na de koffie 's middag lekker aan het zwembad terwijl André met het blog bezig was, ben ik langs het strand gaan lopen. Strand betekent hier grof zand met veel schelpen, fijn op je blote voeten is er hier niet bij. Toen ik weer bij het zwembad was, in eens een gitzwarte lucht, geen idee waar het vandaan kwam.. met als gevolg een verschrikkelijk hoosbui die wel een uur duurde.

Al het personeel in rep en roer, want op de tafels lagen van die prachtige kleedjes en de stoelkussens moesten ook naar binnen.We zijn maar even naar ons favoriete tentje gegaan voor een hapje en een sapje en na anderhalf uur weer terug naar de kamer. Ik ben natuurlijk als een blok in slaap gevallen en André is gaan fatetimen met zijn dochter en moeder, weer gezellig babbelen met het thuisfront.

Wachten voor de aanvang van de wedstrijd duurt lang, ook nog eens omdat het tijdsverschil een uur is pffff. André lag inmiddels ook gestrekt en in no time, u raadt het al, als een echte houthakker hout te verzamelen.
Hè hè, tien uur, het begint op te schieten. Op tv volgen we de sport ook, al verstaan we er geen snars van. En in ene het Wilhelmus dat betekent dat het gaat beginnen, gewoon een uur eerder. André, André we gaan naar ons tentje! Half slaapdronken heb ik hem meegenomen, gelukkig stond het al aan en was het nog maar een paar minuten bezig.
Wat een avond werd het. Ik ben een echte liefhebber van voetbal, maar wees eerlijk, dit had niemand in zijn stoutste dromen kunnen geloven, wat een sensatie geweldig! Zelfs de kok van het tentje, die waarschijnlijk op Spanje had gewed, baalde als een stekker. Ook hier hadden we veel lol met de oranje ballonnen; zie André.

Vol van een paar biertjes en een gevoel van gezonde spanning achteraf zijn we naar de kamer terug gegaan, waar ik de beelden nog eens heb bekeken met het commentaar van Jack. Prachtig. Wat een heerlijke avond was dit.

                                                    Kamp Holland  / Camp Holland

            Maandag gaat ons avontuur weer verder, de route grotendeels uitgestippeld:

Via Babadag, Tulcea, Galati, grens over naar de Oekraïne, Izmail, Sarata, Odessa, grens over naar Moldavië, Chisinau, Balti, Edinet, weer terug naar de Oekraïne, Zhmerynka, Mykulynets, Lviv de grens over naar Polen op weg naar Krakau..................................

Vanaf nu zal er een kaart van de route bij gevoegd worden, een link naar googlemaps.

Tot morgen 

Groeten André en Henny

Etappe 25 Tessa 17 en de rit naar Vama Veche

Hallo volgers,

Ik moest vroeg uit de veren vandaag, want zoals jullie misschien al hebben kunnen zien, mijn dochter Tessa is jarig, 17 jaar!
Ik wou haar graag, voordat ze naar school ging feliciteren, lang leve facetime, dat is zo fijn communiceren.
Omdat we op onze kamer geen wifi meer hadden moest ik in de lobby gaan zitten. We hadden gisteravond al met elkaar afgesproken dat ik haar 's morgens om kwart voor zeven zou bellen.
Dus samen even heerlijk gekeuveld, zoals vader en dochter vaak doen. In ene realiseerde ik me hoe snel het gaat en hoe groot ze alweer is.
Ik zie haar nog zo in de wieg liggen, uren in bad spelen, samen op de fiets naar het dorp om wat boodschapjes te doen. Waar is de tijd gebleven? Het leven gaat als een sneltrein voorbij!

Maar moppie van me, we vieren het, als ik weer thuis ben, gewoon nog een keer.        

     De verjaardag van mijn moppie Tessa Marsman,

ze is 17 jaar geworden vandaag.

Mijn rots in de branding, echt een doorzetter.

                                                                     Kuuuuuuuuuus Pa.

Gefeliciteerd: Andre & Alma, Brian, Max, Chris, Kevin, Oma, Henny, Renée, Ricardo, Dagmar,.........................................nog vele anderen.

Kort daarna kwam Henny ook naar beneden, uitgeslapen en hongerig.
Samen zijn we naar het restaurant gelopen en ja hoor het buffet was weer opgemaakt, er waren nu meer gasten in het hotel.

Je merkt nu dat geleidelijk aan het seizoen weer gaat beginnen, voor het echt begint gaan wij weer mooi verder, je wordt hier echt lui van en de kilo's vliegen er aan, denk ik.

Na het ontbijt hebben we de motorfiets gepakt en zijn we naar Mangolia gereden om onze kleren op te halen bij de wasserette. We hadden al verschillende keren alles met de hand gewassen maar op een gegeven moment krijg je het niet echt meer schoon, de was zag er keurig uit, kraakhelder.

We zijn toen de stad een beetje door gekart en hebben de weg gevonden naar Vama Veche, op een steenworp afstand van de Bulgaarse grens, om daar eens te kijken. Ik had vannacht toen ik in de lobby zat even zitten kletsen met een meisje van de receptie die me vertelde dat daar veel motorrijders kwamen in het weekend, dus we dachten, we gaan op verkenning uit.

We reden de stad uit langs een haventje, dachten we, maar het was een echte grote marine haven. Als eerste kwamen we aan de rechterkant van de weg een schip op het land tegen.

Snel even een foto gemaakt, het was al weer aardig warm en stil staan is niet echt een aanrader. Hup weer verder, een lange bocht naar links en ja hoor: snelheidscontrole aan weerszijden van de weg. Na de controle kregen we een brug, links en rechts lagen meerdere marine schepen, ik wilde ze graag fotograferen maar het verkeer liet het niet toe, dus maar weer door gereden en ja hoor na de brug weer politie langs de weg, snelheidscontrole! Of ze niks anders te doen hebben.

Na de brug kregen we zicht op een heel groot marinewerf.

Dit konden we vastleggen, verbaasd over het feit dat je in 2 kilometer zoveel nieuwe indrukken opdoet.
We reden door, via een klein dorpje waar ze aan beiden kanten van de weg probeerden je van alles te verkopen, de buik nog vol van het ontbijt zijn we snel doorgereden.
Na het dorp kwamen we weer op het platteland, uitgestrekte koren- en tarwevelden, eindeloze vergezichten, zo prachtig!

En hierna rolden we het dorpje Vama Veche binnen.
Je kon vanaf een afstand al wel zien dat het niet groot was, voor we het in de gaten hadden waren we er al door heen. Ik had in mijn ooghoeken al wel gezien dat er een zijstraat was die naar het kleine centrum liep en zo door naar het strand.

Nadat we gekeerd waren en de dorpsstraat in reden werden we weer eens aangevallen door een straathond, die lust onze motor, of erger nog, onze enkels rauw. Wat een kwaal is dat hier die honden, dus benen hoog de lucht in tijdens het rijden ; )
Eenmaal aangekomen bij het strand zagen we gelijk dat hier wel erg veel tentjes waren voor zo'n klein dorp, dit moest toch wel iets bijzonders zijn.
We reden langs het strand en vonden een strandtent waar we eigenlijk met de motor aan de bar konden zitten. We staken onze neus nog maar net over de bar of er werd in het Roemeens gevraagd, door een kerel die nog stijf stond van de drugs of alcohol, nog geen drie tanden in zijn mond, wat we wilden drinken. We antwoordden in het Engels "twee cola met ijs". En ja hoor hij zette twee blikjes cola voor onze neus en greep met zijn blote handen in de ijsmachine, zo ranzig, ik had al weer zoiets van pfffff niet nadenken nu, we zijn toch ingeënt!!??
We hebben daar een poosje gezeten, om ons heen gekeken, wat een mafkezen en alcoholisten liepen hier rond, uiteindelijk zijn we weer vertrokken richting Mangolia, we wilden hier graag bij het marinemuseum langs.
We werden daar hartelijk ontvangen door de vrouw van een marine kapitein, in het Roemeens probeerde ze uit te leggen dat ze ons op de heen weg ook al had zien rijden en na veel gebaren begrepen we dat haar man ook motor reed. Oh leuk knikten we, ja wat kun je nog meer in het Roemeens terug zeggen, dan moto,  moto, dat is het dan ook wel.
Maar even goed, het was een leuk klein museum en ik denk dat wij de enige bezoekers waren die dag.

Na nog een klein souvenirtje te hebben gekocht, zijn we terug gereden naar het hotel om lekker bij het zwembad af te koelen. Ik wilde nog iets voor Tessa haar verjaardag op het blog zetten, ja dat ging niet helemaal makkelijk zoals je ziet. : ))

En nu zitten we samen met het personeel, in onze oranje Micky Mouse shirtjes, de voetbalwedstrijd te kijken. Henny heeft de oranje ballonnen opgeblazen, zodat we de boel nog een beetje konden versieren.

Tot morgen.

Groeten Henny & André

 

Etappe 24: Ritje Constanta

Hallo volgers,

Vandaag lekker redelijk op tijd opgestaan. André daarentegen was dit keer niet wakker te krijgen.... hij had het weer heel laat gemaakt met het opmaken van het blog terwijl ik er naast lag te snurken.. Maar eenmaal wakker kwam hij wel op gang. Even douchen en hij was er weer klaar voor.

We hadden de deur achter ons dicht getrokken en gingen op weg naar de lift. Eenmaal in de lift komen we er tot onze schrik achter dat we te zwaar zijn volgens de meter!! De optelsom was echter niet hoger dan de aangegeven maximum aantal kilo's. Wat nu?

Uiteindelijk hebben we de gok gewaagd (we hadden immers wel voor hetere vuren gestaan) en zijn gelukkig niet vast komen te zitten ;).

Als je er toch bent moet je ook wat cultuur snaaien zoals wij dat noemen. Gewoon op je motor stappen wel zien waar je uit komt. De bedoeling was gewoon even lekker genieten van de omgeving. Na wat kilometers over landweggetjes waar we en af en toe een paard en wagen tegen kwamen, zijn we richting Constanta gereden. 

Constanta is een grote havenstad met en een drukte van jewelste! Ook hier is het goed uitkijken geblazen en gunt niemand hier een ander de ruimte.

We zijn eerst lekker op een terrasje neergestreken in de haven waar je heerlijk kunt genieten van het uitzicht over de zwarte zee. Daarna zijn we op weg gegaan voor de kiekjes. En eerlijk is eerlijk... er is veel te zien! Veel cultuur en mooie oude gebouwen. Ook heel veel musea, maar dat hebben we aan onze neus voorbij laten gaan.

Na een paar uur besloten we weer terug te gaan en lekker te gaan genieten van de zon. Toen we bijna de stad uit reden gebeurde het.... Henny reed door groen... maar kreeg geen voorrang van een afslaande auto.... Gevolg... vol in de ankers en een flinke schuiver van een meter of 20! Wonder boven wonder nog geen schrammetje opgelopen. Wel fikse schade aan de motor, maar gelukkig nog goed mee te rijden. De veroorzaker reed gewoon vrolijk door.
Nadat de adrenaline bij ons wat was gezakt zijn wij ook weer door gegaan. Wel nog even langs een autobedrijf waar het een en ander is recht gebogen. En er nu maar niet meer aan denken..... 

Over redelijke binnenwegen zijn we terug gereden naar het hotel waar we in de middag maar zijn gaan genieten van het zwembad!

Dit was het weer voor nu, tot de volgende etappe :)!

Groetjes André & Henny

Etappe 23 Hotel Afrodita in Mangalia

Hallo volgers,

Zoals jullie weten zijn we een paar dagen neergestreken in Roemenië, in Mangalia, een middel klein plaatsje aan de Zwarte zee.

We zitten in het deel dat Venus heet, vernoemd naar de planeet en het is behoorlijk toeristisch.
De verschillen zijn hier groot, naast het hotel waar wij zitten bevind zich een gebouw dat behoorlijk vervallen is.
We zitten in het Afrodita hotel, een prachtig luxe 4 sterren hotel.

Jammer dat het contrast zo ongelooflijk groot is, je kunt het vergelijken met een oase in de woestijn; rijkdom en armoede liggen hier zo dicht bij elkaar. 
Gelukkig is het prachtig weer en genieten we met volle teugen van onze wel verdiende rust. 
De munteenheid hier is Lei, mooie biljetten. 
Het eten is hier goedkoop en het is niet voor niets dat je hier steeds meer toeristen uit het Westen tegen komt, zij verkiezen Roemenië boven b.v. Griekenland en Turkije.
Het was wel eng toen we vanmorgen beneden kwamen voor het ontbijt; wel 4 tafels met allerlei lekkernijen, Engels ontbijt, 5 soorten salades, veel soorten beleg, koffie, jus d'orange, echt te veel om op te noemen.
Maar gasten?? Geen. Het was voor ons alleen. Na het ons heerlijk te hebben bekomen hebben we onze motoren gepakt op zoek naar valuta, per slot van rekening moet je ook de dag door komen. Gelukkig hadden we al snel een leuke plek gevonden, een gezellige bar/eettent met vriendelijk personeel die je van alles voorzien en continue buigen als knipmessen.

Helaas kun je je niet de hele dag volproppen met lekkers dus hebben we 's middags aan het zwembad van het hotel gelegen, in het zonnetje, op van die ligbedden waar je zo heerlijk op kan wegdromen.
Om een uur of  8 zijn we maar naar het eethuisje gegaan om wederom te genieten van een lekkere maaltijd.

                                  V.L.R.     Ionut, Henny, Gratiela, Daniela, louis, André, Catalin
André zag weer eens een buitenkansje, onze namen vast te leggen in het cement dat net door barkkeeper Louis was aangebracht...

En zo was er ook weer grote lol om tijdens het opmaken van het blog in het restaurant onder het genot van een biertje een leuk plaatje te schieten.

Het is fijn om even helemaal in de trance van het niks doen te zijn, de tijd gaat zonder dat je er erg in hebt.
Uiteindelijk zijn we, moe van het niets doen, om 00.23 uur naar bed gegaan.


Nou welterusten iedereen!!!  tot de volgende