Etappe 23 Hotel Afrodita in Mangalia

Hallo volgers,

Zoals jullie weten zijn we een paar dagen neergestreken in Roemenië, in Mangalia, een middel klein plaatsje aan de Zwarte zee.

We zitten in het deel dat Venus heet, vernoemd naar de planeet en het is behoorlijk toeristisch.
De verschillen zijn hier groot, naast het hotel waar wij zitten bevind zich een gebouw dat behoorlijk vervallen is.
We zitten in het Afrodita hotel, een prachtig luxe 4 sterren hotel.

Jammer dat het contrast zo ongelooflijk groot is, je kunt het vergelijken met een oase in de woestijn; rijkdom en armoede liggen hier zo dicht bij elkaar. 
Gelukkig is het prachtig weer en genieten we met volle teugen van onze wel verdiende rust. 
De munteenheid hier is Lei, mooie biljetten. 
Het eten is hier goedkoop en het is niet voor niets dat je hier steeds meer toeristen uit het Westen tegen komt, zij verkiezen Roemenië boven b.v. Griekenland en Turkije.
Het was wel eng toen we vanmorgen beneden kwamen voor het ontbijt; wel 4 tafels met allerlei lekkernijen, Engels ontbijt, 5 soorten salades, veel soorten beleg, koffie, jus d'orange, echt te veel om op te noemen.
Maar gasten?? Geen. Het was voor ons alleen. Na het ons heerlijk te hebben bekomen hebben we onze motoren gepakt op zoek naar valuta, per slot van rekening moet je ook de dag door komen. Gelukkig hadden we al snel een leuke plek gevonden, een gezellige bar/eettent met vriendelijk personeel die je van alles voorzien en continue buigen als knipmessen.

Helaas kun je je niet de hele dag volproppen met lekkers dus hebben we 's middags aan het zwembad van het hotel gelegen, in het zonnetje, op van die ligbedden waar je zo heerlijk op kan wegdromen.
Om een uur of  8 zijn we maar naar het eethuisje gegaan om wederom te genieten van een lekkere maaltijd.

                                  V.L.R.     Ionut, Henny, Gratiela, Daniela, louis, André, Catalin
André zag weer eens een buitenkansje, onze namen vast te leggen in het cement dat net door barkkeeper Louis was aangebracht...

En zo was er ook weer grote lol om tijdens het opmaken van het blog in het restaurant onder het genot van een biertje een leuk plaatje te schieten.

Het is fijn om even helemaal in de trance van het niks doen te zijn, de tijd gaat zonder dat je er erg in hebt.
Uiteindelijk zijn we, moe van het niets doen, om 00.23 uur naar bed gegaan.


Nou welterusten iedereen!!!  tot de volgende

Etappe 22: Cerkezkoy Burgas Magalia 480 kmdag dag ...Turkije

Hallo volgers,

"Goedemorgen portier", zeiden we om 7 uur, met bijna al onze spullen onder de arm. André was eerder vandaag dan Henny, die met 3 koffers etage voor etage naar beneden ging (anders blijf je lopen).

 "We gaan er vandoor". Dat kan niet zei de man achter de balie, normale mensen checken pas om 12.00 uur uit. Maar nadat we uitgelegd hadden dat we nog een aardige rit voor de boeg hadden, kon hij het wel begrijpen. 
Na het plegen van een telefoontje haalde hij de bus weg die voor onze motoren geparkeerd stond. Waarom hij eerst moest bellen is voor ons een vraag, zeker toestemming vragen aan de moektar.

Het beroerde was dat André door zijn rug gegaan was toen hij in een reflex zijn motor greep welke dreigde om te vallen, gevolg; verschrikkelijke rugpijn.
Lastig motorrijden zo en we wilde vandaag de grens naar Bulgarije oversteken, toch een afstand van 180 km. 
Het eerste stuk was een boeren landweg met veel hobbels en gaten, niet bevorderlijk voor de rug,

 André gaf aan dat hij wilde stoppen om een aantal pijnstillers te nemen, dit in laten werken met het laatste bakkie Turkse thee dat we aangeboden kregen, hierna de tocht proberen te vervolgen, het lukte. Wat een mooie tocht over een schitterende weg, bijna helemaal voor ons alleen, door een berggebied waar geen einde aan leek te komen, gewoon prachtig. 

Ik had het ooit al eens eerder verteld; Turkije is een prachtig land met uitgestrekte natuur gebieden. 
Boven in de bergen zijn we gestopt om nog even lekker te genieten van Turkije in de top.

Na een paar uur kwamen we aan bij de Turks/Bulgaarse grens waar we in een mum van tijd over waren. 

Afkloppen, maar we hebben nog geen bagage controle gehad; niet dat we verkeerde dingen hebben of zo, maar het af- en optuigen gaat dan wel tijd kosten. 
Ook nu reden we verder door een schitterend natuurgebied, wegen die erg slecht zijn waardoor je soms flink uit moest kijken waar je reed.
Wederom veel dode dieren gezien, jammer hoor. 
Eindelijk de eerste pomp..... Waar moeten we eigenlijk mee betalen in Bulgarije? 

Na getankt te hebben wilde we pinnen; aaaah pinautomaat doet het niet, no satellite! no satellite! zei de bediende, o jee probleem? Nee gelukkig niet er staat hier in elk pompstation een pinautomaat en hij vertelde wat ik moest pinnen. Het is wel wennen hoor geen thee meer na een tank beurt. We waren inmiddels echte theemutsen geworden, we gingen er zelfs om vragen. 
We zijn verder gereden over zeer slechte wegen, je kunt zien dat het Oost blok gevoel hier nog erg heerst. We kwamen door dorpjes waarvan je denkt dat de tijd heeft stil gestaan. Hier rij je kilometers zonder dat je iemand tegen komt en dat is ook wel lekker. We hebben ook nog een tussenstop gedaan in de plaats Burgas.

We hadden tegen elkaar gezegd dat we door zouden rijden naar Roemenië, dat stuk kon er ook nog wel bij, gewoon door rijden. We reden door het smalle gedeelte van Bulgarije daar ben je zo door heen. Nou ja, een paar uur later en 215 km verder kwamen we aan in Roemenië. 

Het land dat we eigenlijk over wilde slaan. Toen we bij de grenspost kwamen was er geen mens te bekennen, die zijn natuurlijk allemaal aan het werk in Nederland :).
Ja, daar zijn we dus zonder controle doorgereden. We gingen op weg naar Mangalia evengoed nog wat kilometers.Toen we het eerste dorpje binnen reden schrok ik me rot; in de bocht lag gewoon een paarden kadaver langs de weg, arm beest met 4 benen omhoog; nog nooit gezien. In Nederland zullen ze ook wel sneuvelen, maar wordt zoiets netjes af gevoerd. 
Omdat het mijn aandacht trok moest ik volop in de remmen voor moeder varken die overstak met haar 12 kinderen, hup zo gewoon de straat over. Helaas geen foto.
De wegen werden hier slechter en slechter, de motoren krijgen het hier echt te verduren. Na enkele uren kwamen we aan in  Magnalia en zijn we door gereden naar Venus,een bijna leeg vakantie oord en we hebben hier een zeer goedkoop maar luxe hotel geboekt voor de komende dagen in vankantieoord  Venus. Hotel Afrodita **** 

Hier hebben we de tijd om de rest van onze tocht uit te stippelen.
Bij het hotel Afro vonden we eindelijk een hotelkar waar al onze bagage in 1 keer op kon :)
Toen we op de kamer kwamen knalde we van vermoeidheid beiden op bed, we gaan het er nu even een paar dagen van nemen .... genieten dus. 

Tot morgen en welterusten

Groeten Henny en André

Etappe 21: Laatste keer (Bolu-Cerkezkoy)

Goedemiddag,

Toen we vanmorgen wakker werden was het weerbeeld gelukkig een stuk aangenamer.
Het zonnetje kwam al lekker de kamer in schijnen, een goed teken. Even douchen, inpakken en hup alles door het mooie hotel naar beneden sjouwen. Dat trekt bekijks, soms is al die aandacht best wel leuk. Na het ontbijt wegwezen, op naar Istanboel.

Omdat het nog redelijk vroeg was zijn we weer door de winkelstraat gereden wat natuurlijk eigenlijk verboden is.
Een geluk dat we nog stapvoets reden, Henny was vergeten zijn handschoenen aan te trekken en deze waren voor de zoveelste keer van de topkoffer af gevallen; we konden weer 100 meter terug lopen. Een stadsreiniger had ze gevonden en gaf ze terug, hij vroeg wel een vinders loon, dus niet hé! Pfff gelukkig want zonder handschoenen; echt niet!
Henny kreeg in de gaten dat zijn motor niet helemaal geweldig liep, we zijn bij het eerste de beste benzinestation gestopt en André heeft het probleem verholpen; wederom een bougie die kapot was. André heeft van zijn motor de ketting iets gespannen en gesmeerd, verder een boutje wat hij verloren was weer op zijn kettingkast geplaatst. Toen ook nog maar tanken en onze reis weer vervolgd.
Op naar Istanboel, zo'n 235 km verderop. Je merkt op de één of andere manier dat de wegen steeds beter worden als je richting het westen rijdt en na ongeveer drie en half uur zagen we de stad al liggen, werkelijk ongelofelijk zo groot zo ..... Ja daar zijn geen woorden voor.  De oversteek over de Bosporus, auto's 5 rijen dik stapvoets naar de overkant. Gelukkig reden we recht en hadden het mooiste overzicht, soms wist je gewoon niet waar je moest kijken, prachtig!

Wat een uitzicht, schepen leken bootjes en bootjes leken stippen.
Jammer dat we aan de overkant waren, we waren weer in Europa. En hoe dan ook, we wilden naar de blauwe moskee. Dat moet, ook al ben je niet gelovig, iets heel moois zijn. Eerst zijn we gestopt om wat te eten ergens midden in Istanboel, veel te veel voor een leuke prijs natuurlijk.

Op een gegeven ogenblik een klap, hangt André aan de tafel die hij nog net beet kon pakken, bijna alle patatten en salades vlogen ons om de oren. Hij was door de stoel geknapt met zijn gewicht, lachen gieren brullen om de goede afloop.
Na navraag te hebben gedaan over de route zijn we verder gegaan. We zaten op de goede weg en moesten weer een brug over, hier stonden honderden mensen met hengels hun avondmaal op te hengelen. Hahaha zou wat zijn als je tuigje in de war raakt.
Na wat bochten en manoeuvre's kwamen we waar we zijn wilden "de blauwe moskee", wat een teleurstelling, hij stond helemaal in de steigers.

We zijn wel gaan kijken aan de voorkant, wat een leuke bezigheid; om de moskee is het een verschrikkelijk doolhof van winkeltjes, met de nieuwste ......, alles van de grote merken en allemaal willen ze je verkopen. Ook aan de voorkant was helaas niets te zien van de moskee. Wel de prachtige ingang van de universiteit van Istanboel.

We hadden trouwens onze motoren een beetje asociaal neergezet tussen een paar rotsblokken, midden in een bocht bij de tram ingang en de oversteek van voetgangers. Dus wederom veel bekijks, stiekem genieten we er wel een beetje van. Na de nodige kiekjes zijn we na een uur of 2 toch weer verder gegaan, langs de kust dachten we. Niet dus, helaas konden we er niet komen, wel langs meters winkeltjes tot ver op de straat waar we soms omheen moesten slingeren met onze brede motoren. Wat een leuke ervaring. Iets om zeker nog een keer naar terug te gaan. Toch hebben we besloten om geen hotel op te zoeken in Istanboel. We zijn iets verder op wat gaan zoeken. Nou ja.....iets werd toch nog zo'n 106 km en we kwamen aan in het dorpje Cerkezkoy op het platteland.

"Het eerste het beste hotel" hadden we met elkaar afgesproken. Zo gezegd zo gedaan; het eerste het beste hotel in een achteraf straat; maar met een prijs die het toe laat hahaha. Voor we waren ingecheckt waren onze motoren al half gestript door de plaatselijke jeugd op scooters, die er alles van wilden weten.
Gelukkig mochten we onze motoren in een garage parkeren, dat gaf een gerust gevoel

Toen kregen we de kamer toe gewezen, het was op de derde verdieping, da's niet erg, ware het niet dat de lift van het hotel kapot was, pfffff. Gelukkig hadden we hulp zat.
Na een opfris beurt van beiden, was het tijd om de omgeving te ontdekken. We wilden, natuurlijk, even naar een bar of zo, maar het werd een theehuis en daar kwam een gezellig oud mannetje, met 1 tand in zijn mond, bij ons aan de tafel zitten. Dit moest even vast gelegd worden natuurlijk en de man lag in een deuk van de plaatjes in ons flits kastje.
We begrepen geen snars van wat we elkaar vertelden, maar hadden de grootste lol.

Na de thee zijn we nog even, naar wat ze hier noemen, de kermis geweest. Het was schrikken van de minaret welke pal naast ons raam stond en waar het gebed vanuit kwam.
Na wat Efes (bier) te hebben gehaald in de supermarkt zijn we de klim naar de derde verdieping maar aan gegaan. Na 1 Efes biertje is André als een blok in slaap getetterd en heb ik alles op gemaakt; bewaren kon niet.
Nou het waren de kilometers ook wel weer en dan is pitten heerlijk....

Tot morgen!
Groeten André en Henny