Etappe 15: afscheid.....

Hallo volgers,

Vanmorgen zat ik al om 08.00 beneden te bedenken hoe het ons deze dag weer zou vergaan. Heb even de krant gelezen, tegenwoordig is het allemaal zo makkelijk geworden met internet, wifi en de huidige techniek! Heb gelijk nog maar even aan het blog gewerkt.
André lag nog te meuren, ja, die gaat hier geloof ik gelijk op met de nachtwaker...

Om 10.00 uur ben ik naar boven gegaan en heb André maar wakker gemaakt.  Nadat we ons hadden opgeknapt en hadden ontbeten, zijn we op de motor gestapt en naar het ziekenhuis gereden om toch maar de schaafwond van André weer te laten schoonmaken. Het gaat hier een stuk sneller als bij ons in NL. Hij kwam binnen en kon gelijk mee! Hup...daar ging de verpleger aan de slag en na een kleine drie kwartier stonden we weer buiten.

We zijn nog even door Tyre gereden op zoek naar een keffiyeh palasteinse sjaal zoals Arafat droeg.


https://www.youtube.com/watch?v=UJKFAnfSS7s

Her en der zijn we gestopt, Tyre is wel een prachtige stad hoor! Eerst even over de markt gelopen waar we een heerlijk ijsje hebben gegeten. Daarna de oude bazar weer in op zoek naar de sjaal. We hebben wat gekocht maar of het de echte is...ik weet het niet....Anders is het voor thuis een mooi tafelkleedje denk ik :).

Daarna zijn we nog aan de kust wezen kijken waar we eerder deze week niet aan toe waren gekomen, we waren immers op de motor. Het was leuk, maar zeer smerig... ze gooien hier werkelijk alles van zich af, jammer...

Inmiddels was het 13.30 uur en we besloten terug te gaan naar het hotel. Eerste even een biertje genomen... daar waren we wel weer aan toe:). Vervolgens hebben we onze was bij elkaar gepakt en wilden alles laten wassen, we hadden een wasserette gevonden. Daar aangekomen (niet iedereen spreekt Engels)  begreep de man er geen snars van wat we kwamen doen en nadat we er iemand bij hadden geroepen bleek zelfs dat we de was pas woensdagmiddag de was terug zouden krijgen. Nou, dat ging 'm dus niet worden i.v.m. ons geplande vertrek. We hebben de was maar ingeleverd bij het hotel dan ligt het de volgende morgen klaar.

Haytham zou ons om 15.00 uur komen ophalen. Omdat we toch nog even moesten wachten heb ik gauw mijn zwembroek aangetrokken en heb een duik voor ons hotel in zee genomen tot Haytham kwam.

We zouden naar een oude Romeinse opgraving hier binnen de stad gaan kijken je hebt er hier trouwens twee. 

Beide aan de randen van de stad. Wij zijn in de arena en op de begraafplaats gaan kijken. Moet zeggen dat het best bijzonder was.

En het volgende vond ik echt leuk! Ik (Henny) ben een liefhebber van nummerplaten. Deze hang ik op in de club aan de bar - staat leuk ;) - en had in het begin gevraagd aan de familie of er ergens een sloop is waar ik een nummerplaat kon kopen/krijgen. Dat zouden zij regelen zeiden ze. Hebben ze toch voor ons prachtige platen laten maken met libor2014 er op! Heel lief en ontroerend was dit gebaar, we schoten allebei weer even vol met name André die was er helemaal kapot van.
Deze nummerplaat gaat niet aan de bar in de club...die hang ik mooi thuis op als herinnering!

Na een uur hebben we afscheid genomen Haytham en zijn twee kinderen hebben we ook hartelijk bedankt.Het was zeer emotioneel en een beetje beduusd zijn we terug gegaan naar het hotel gegaan waar André zich een uur heeft terug getrokken op onze kamer om dit allemaal te verwerken om weer terug te omkomen op aarde. Hier kwam twee jaar voorbereiding en de band met Jasser en zijn familie er uit. Hier hadden we om zes uur afgesproken met Jamal, die kwam ook afscheid nemen.

En wederom werd het een emotioneel afscheid. We hebben beloofd dat we contact houden in Nederland en hem al het materiaal aan film en foto's zullen geven. Zijn moeder zat in de auto en we hebben met respect ook van haar afscheid genomen (dit houdt in zonder de hand te schudden) ze was ons zeer dankbaar voor de bezoeken en verhalen die wij hebben kunnen vertellen en uiteraard zijn wij haar ook dankbaar!

Na alle emotionele afscheidsrituelen besloten we eerst maar te gaan eten in onze favorieten eettent.
Halve kip voor Dré en voor mij een bordje vlees met scheurbrood en een bakje salade.

We hebben overigens te horen gekregen dat de boot woensdag i.p.v. donderdag gaat. Dit kost ons dus mooi een dag.... Als dit maar niet een teken is dat het ons zal vergaan als op de heenreis... Hou mijn hart vast...

Morgen weer meer nieuws....wat extra foto's worden later nog aan dit blog toegevoegd.

Voor nu een goede nachtrust!

Etappe14: Een rustige dag met een bijzondere ontmoeting.

Hallo volgers,

Na het afscheid nemen van het bruidspaar en het uitslapen van onze roes, wekte André me (omdat één been buiten boord hing) door op mijn voet te gaan staan.... Gevolg was dat ik met een gil recht op zat. Nou, je mag me ook gewoon wakker schudden hoor... zei ik! De toon voor de dag was alweer gezet ;).

Na te hebben gedoucht, hebben we heerlijk ontbeten, alhoewel André zo af en toe toch nog even van tafel liep om te.... (Buikkrampjes hè). Ondertussen waren we de planning van de dag aan het doornemen. 

Deze dag zouden we worden opgehaald door Helma Vanouden en haar man Jawad. Helma is de vrouw die hier op de ambassade werkt en ons de eerste dag hielp met ons probleem. Na wat heen en weer geloop naar de zee, die bij ons hotel aan de andere kant van de weg ligt, en na het maken van weer veel foto's, kwam er inderdaad een motor aanrijden met twee mensen.

Dit moesten ze zijn. Helma had al verteld dat haar man een verwoed motor rijder is. Het leuke was dat Jawad aan kwam rijden op een Yamaha Tenere, exact de zelfde motor als de onze! Dat brak gelijk het ijs ;). Na een voorstelrondje en 10 minuten te hebben gepraat, zijn we op weg gegaan naar hun vakantie huisje zoals zij het noemden. Eerst zijn we nog even gestopt bij het Unifil monument waar de namen op staan van alle gesneuvelde soldaten in Unifil tijd en hebben daar uiteraard ook wat foto's gemaakt. Hier zullen we later nog wel met zijn tweeën heen gaan.

Vervolgens, een kleine 20 minuten later, zijn we verder gereden en na een klein half uur kwamen we aan in het dorpje Manounah, een dorpje dat louter bestaat uit 3 families.. Geboorte dorp van Jawad.

 

Nadat we een hek binnen reden kwamen we terecht bij een schitterend huis! Vakantie huisje noemen jullie dit ....zeiden we. Jee wat een mooi huis. We werden opgewacht door de hond die echt dol enthousiast was en door hun zoon Adam die in Libanon is geboren en 2-talig is opgevoed.Hij sprak dus vloeiend Nederlands.

Na de koffie met warme melk (die eindelijk echt lekker was) barsten de verhalen los over de verschillende culturen. De H, het gebied waar ook zij mee te maken hebben, over elkaars werk...over van alles! Even later arriveerde ook Merjana, hun dochter die overigens ook vloeiend Nederlands spreekt. Ze was bij haar vriendinnen uit het dorp geweest.

Een grappig detail is dat Jawad een kringloopwinkel heeft in Beiroet en alles importeert vanuit Nederland. Na zo'n dikke 3 uur te hebben zitten praten, besloten we om nog wat mooie foto's te schieten. Daarna gaven ze ons nog een paar tips over een aantal plekken waar we op de motor naar toe konden gaan.

Zo gezegd, zo gedaan, gingen we op weg door leuke dorpjes met soms zeer smalle straatjes. Hier stoppen daar stoppen, klik klik klik en weer verder.

Ineens bevonden we ons in een ijzeren driehoek. Vanuit hier hadden we een prachtig zicht op Harris, waar we helaas wederom niet konden komen....
Omdat we bij de inlichtingendienst nog geen vergunning geregeld hadden.

                                                        Harris op de berg op achtergrond.

                                                            Snelweg in ijzeren driehoek

We wilden verder en hoger, tot we op een gegeven ogenblik werden tegen gehouden door een 3-tal herdershonden. Als we daar voorbij hadden gekund, zouden we de "Tepel" kunnen zien waar post gelegerd was. Helaas wilde de eigenaar dit niet, en uiteraard zijn we toen weer omgekeerd (respect wederom).

We zijn nog bij een aantal andere bezienswaardigheden wezen kijken. Het was dus wel zeer de moeite waard. Na zo'n uur rond te hebben gekeken waarbij we constant in de gaten werden gehouden door de plaatselijke bevolking (dat voel je gewoon), hebben we afscheid genomen van Helma. Jawad zou ons op weg helpen om de weg te vinden naar Sibqine waar we nog even langs gingen voor wat foto's en info. We hebben daar ook nog ongeveer een uur vertoefd.

We werden overigens zeer bedankt door het dochtertje van Haytem die ik mijn tab2 heb geschonken. Inmiddels was het half 6 en reden we terug naar het hotel. Nog vol van de ervaringen van deze dag brachten we onze spullen naar de kamer.

               Laatste foto's van Zibqin en omgeving. richting post 7-20

Na ons opgefrist te hebben, zijn we even naar ons nieuwe favoriete cafeetje gelopen voor een heerlijk helder versnaperingetje, dit keer wel met mate ;). Daarna zijn we maar weer wat gaan eten in de tent van de avond daarvoor.

André ging daarna even liggen, ga maar vast naar beneden zei hij, ik kom er zo aan. Toen ik beneden was zag ik tot mijn stomme verbazing dat het regende, het kwam werkelijk met bakken uit de hemel .... huuu...regen na zo'n warme dag.

Heb even op mijn gemak naar de weg zitten kijken. De inwoners halen de gekste capriolen uit (met hun vaak "dikke" auto's). Spinnende wielen, wheelies en levensgevaarlijke andere dingen!

Vervolgens ben ik maar aan het blogverslag begonnen. Moe en met een hoofd vol informatie, ben ik om  22.30 op bed gaan liggen en als een blok in slaap gevallen. Ik sliep lekker tot André midden in de nacht (die goser werkt gewoon door) het grote licht aandoet en deze jongen recht op in zijn bed zit... Wel gelijk de "oordoppen" ingedaan ;). Het was weer een enerverende dag...veel gezien gelachen en gepraat!


Voor straks welterusten en de groeten van André en Henny.

Even het net etappe 12

 Ik had nog gauw mijn camera weggemoffeld. André had hem aan Jamal gegeven, voor de veiligheid en voor de beelden. Per slot van rekening hadden we alles gefilmd.... Het zou zonde zijn alles kwijt te http://www.dalfsennet.nl/nieuws/249817/dalfsenaar-op-motor-naar-libanon.html

Etappe13: Rondom Sour/Tyre

Hallo volgers,

Eindelijk weer eens een goede nachtrust gehad, heerlijk geslapen. Ik werd gewekt door André voor het ontbijt, nog even gauw douchen en naar beneden.

Het ontbijt in dit hotel stelt niet echt veel voor. Je kunt kiezen uit een croissant, omelet en een, zoals ze hier noemen, koffie americano. Maar ach, het smaakt en dat is het voornaamste.

Na wat te hebben gewerkt aan het blog, hebben we besloten  om maar eens wat van de stad te gaan bekijken.

We hadden aardig wat bekijks, op één of andere manier zien mensen gelijk dat je hier niet vandaan komt. Eenmaal in het centrum aangekomen gingen we winkel in winkel uit.......hahaha, nee hoor;).  

Waar we onze ogen op hebben uitgekeken is de spaghetti van bedrading (elektriciteit) die aan de palen boven je hoofd hangt. Elk draadje gaat naar een andere woning, soms naar wel 60 of meer tegelijk! Het is dan ook niet gek dat de stroom hier in Tyre om de haverklap uitvalt.....Interessant om te zien hoe anders het er hier aan toe gaat.

 

André heeft nog een broek gekocht. Terwijl hij stond te praten werd de broek gelijk op maat gemaakt. Toen we vertelden dat we uit nederland kwamen keken ze raar op. Er waren in zuid libanon toch nog een paar Nederlanders die op de motor waren gekomen.....? Haha, dat zijn wij, zeiden we en we probeerden het hele verhaal met handen en voeten uitleggen.


Na een stukje wandelen, zijn we in een soort van Beverwijkse markt terecht gekomen, heel gezellig en heel veel kraampjes kort op elkaar. Hier kwamen we ook bij een hek waar een oud Romeins museum te bezichtigen was. We zijn niet naar binnen gegaan omdat we geen van beiden cultuurhappers zijn, dus we gingen om het hek heen, op zoek naar de andere kant.

 

We gingen maar weer eens op weg naar het hotel. Al lopend kwamen er achter dat we een doodlopende straat waren ingeslagen, dus moesten we weer helemaal  omlopen. Weer terug gekomen bij de opening van het museum raakten we in gesprek met enkele Unifil soldaten uit Ghana. Het was een leuke ontmoeting en we hebben wat foto's gemaakt en nummers en facebook gegevens uitgewisseld. 

 

Omdat we toch nog bij de ingang van het museum stonden en ik begreep datde gids goed Engels sprak, heb ik hem gevraagd waar we eventueel een biertje konden kopen. Wij dachten eigenlijk dat alcohol verboden was hier, maar dat is dus niet zo.....:). Om de hoek, echt nog geen 40 meter bij ons hotel vandaan, verkochten ze bier.

Nou, dat hebben we geweten! Het was ong. 15.00 uur in de middag toen we ons eerste biertje namen en om ong. 18.00 lagen we allebei als een koekie op bed. Gewoon omdat het even moest na alle inspanningen en indrukken van de afgelopen dagen.

Half negen schrokken we wakker en zijn we wat gaan eten. Het eten was lekker, al kreeg André daarna wel wat last van zijn darmen ;). Brrrrrr


Eenmaal terug in het hotel, was het tijd om het blog weer bij te werken. We zijn flink aan het typen geweest. Net voordat we naar boven wilden gaan om te gaan slapen, arriveerde er een bruidspaar, zij zouden de huwelijksnacht in het hotel doorbrengen. We hebben een tijdje gefilmd en André stond beneden gezellig mee te dansen. Moe..en nog half dronken zijn we weer ons bed ingedoken. 

Tot zover dit verslag, morgen weer nieuws over vandaag :). We zullen later ook nog wat foto's toevoegen.

Voor nu wensen we jullie een goede nachtrust!