Etappe14: Een rustige dag met een bijzondere ontmoeting.

Hallo volgers,

Na het afscheid nemen van het bruidspaar en het uitslapen van onze roes, wekte André me (omdat één been buiten boord hing) door op mijn voet te gaan staan.... Gevolg was dat ik met een gil recht op zat. Nou, je mag me ook gewoon wakker schudden hoor... zei ik! De toon voor de dag was alweer gezet ;).

Na te hebben gedoucht, hebben we heerlijk ontbeten, alhoewel André zo af en toe toch nog even van tafel liep om te.... (Buikkrampjes hè). Ondertussen waren we de planning van de dag aan het doornemen. 

Deze dag zouden we worden opgehaald door Helma Vanouden en haar man Jawad. Helma is de vrouw die hier op de ambassade werkt en ons de eerste dag hielp met ons probleem. Na wat heen en weer geloop naar de zee, die bij ons hotel aan de andere kant van de weg ligt, en na het maken van weer veel foto's, kwam er inderdaad een motor aanrijden met twee mensen.

Dit moesten ze zijn. Helma had al verteld dat haar man een verwoed motor rijder is. Het leuke was dat Jawad aan kwam rijden op een Yamaha Tenere, exact de zelfde motor als de onze! Dat brak gelijk het ijs ;). Na een voorstelrondje en 10 minuten te hebben gepraat, zijn we op weg gegaan naar hun vakantie huisje zoals zij het noemden. Eerst zijn we nog even gestopt bij het Unifil monument waar de namen op staan van alle gesneuvelde soldaten in Unifil tijd en hebben daar uiteraard ook wat foto's gemaakt. Hier zullen we later nog wel met zijn tweeën heen gaan.

Vervolgens, een kleine 20 minuten later, zijn we verder gereden en na een klein half uur kwamen we aan in het dorpje Manounah, een dorpje dat louter bestaat uit 3 families.. Geboorte dorp van Jawad.

 

Nadat we een hek binnen reden kwamen we terecht bij een schitterend huis! Vakantie huisje noemen jullie dit ....zeiden we. Jee wat een mooi huis. We werden opgewacht door de hond die echt dol enthousiast was en door hun zoon Adam die in Libanon is geboren en 2-talig is opgevoed.Hij sprak dus vloeiend Nederlands.

Na de koffie met warme melk (die eindelijk echt lekker was) barsten de verhalen los over de verschillende culturen. De H, het gebied waar ook zij mee te maken hebben, over elkaars werk...over van alles! Even later arriveerde ook Merjana, hun dochter die overigens ook vloeiend Nederlands spreekt. Ze was bij haar vriendinnen uit het dorp geweest.

Een grappig detail is dat Jawad een kringloopwinkel heeft in Beiroet en alles importeert vanuit Nederland. Na zo'n dikke 3 uur te hebben zitten praten, besloten we om nog wat mooie foto's te schieten. Daarna gaven ze ons nog een paar tips over een aantal plekken waar we op de motor naar toe konden gaan.

Zo gezegd, zo gedaan, gingen we op weg door leuke dorpjes met soms zeer smalle straatjes. Hier stoppen daar stoppen, klik klik klik en weer verder.

Ineens bevonden we ons in een ijzeren driehoek. Vanuit hier hadden we een prachtig zicht op Harris, waar we helaas wederom niet konden komen....
Omdat we bij de inlichtingendienst nog geen vergunning geregeld hadden.

                                                        Harris op de berg op achtergrond.

                                                            Snelweg in ijzeren driehoek

We wilden verder en hoger, tot we op een gegeven ogenblik werden tegen gehouden door een 3-tal herdershonden. Als we daar voorbij hadden gekund, zouden we de "Tepel" kunnen zien waar post gelegerd was. Helaas wilde de eigenaar dit niet, en uiteraard zijn we toen weer omgekeerd (respect wederom).

We zijn nog bij een aantal andere bezienswaardigheden wezen kijken. Het was dus wel zeer de moeite waard. Na zo'n uur rond te hebben gekeken waarbij we constant in de gaten werden gehouden door de plaatselijke bevolking (dat voel je gewoon), hebben we afscheid genomen van Helma. Jawad zou ons op weg helpen om de weg te vinden naar Sibqine waar we nog even langs gingen voor wat foto's en info. We hebben daar ook nog ongeveer een uur vertoefd.

We werden overigens zeer bedankt door het dochtertje van Haytem die ik mijn tab2 heb geschonken. Inmiddels was het half 6 en reden we terug naar het hotel. Nog vol van de ervaringen van deze dag brachten we onze spullen naar de kamer.

               Laatste foto's van Zibqin en omgeving. richting post 7-20

Na ons opgefrist te hebben, zijn we even naar ons nieuwe favoriete cafeetje gelopen voor een heerlijk helder versnaperingetje, dit keer wel met mate ;). Daarna zijn we maar weer wat gaan eten in de tent van de avond daarvoor.

André ging daarna even liggen, ga maar vast naar beneden zei hij, ik kom er zo aan. Toen ik beneden was zag ik tot mijn stomme verbazing dat het regende, het kwam werkelijk met bakken uit de hemel .... huuu...regen na zo'n warme dag.

Heb even op mijn gemak naar de weg zitten kijken. De inwoners halen de gekste capriolen uit (met hun vaak "dikke" auto's). Spinnende wielen, wheelies en levensgevaarlijke andere dingen!

Vervolgens ben ik maar aan het blogverslag begonnen. Moe en met een hoofd vol informatie, ben ik om  22.30 op bed gaan liggen en als een blok in slaap gevallen. Ik sliep lekker tot André midden in de nacht (die goser werkt gewoon door) het grote licht aandoet en deze jongen recht op in zijn bed zit... Wel gelijk de "oordoppen" ingedaan ;). Het was weer een enerverende dag...veel gezien gelachen en gepraat!


Voor straks welterusten en de groeten van André en Henny.

Even het net etappe 12

 Ik had nog gauw mijn camera weggemoffeld. André had hem aan Jamal gegeven, voor de veiligheid en voor de beelden. Per slot van rekening hadden we alles gefilmd.... Het zou zonde zijn alles kwijt te http://www.dalfsennet.nl/nieuws/249817/dalfsenaar-op-motor-naar-libanon.html

Etappe13: Rondom Sour/Tyre

Hallo volgers,

Eindelijk weer eens een goede nachtrust gehad, heerlijk geslapen. Ik werd gewekt door André voor het ontbijt, nog even gauw douchen en naar beneden.

Het ontbijt in dit hotel stelt niet echt veel voor. Je kunt kiezen uit een croissant, omelet en een, zoals ze hier noemen, koffie americano. Maar ach, het smaakt en dat is het voornaamste.

Na wat te hebben gewerkt aan het blog, hebben we besloten  om maar eens wat van de stad te gaan bekijken.

We hadden aardig wat bekijks, op één of andere manier zien mensen gelijk dat je hier niet vandaan komt. Eenmaal in het centrum aangekomen gingen we winkel in winkel uit.......hahaha, nee hoor;).  

Waar we onze ogen op hebben uitgekeken is de spaghetti van bedrading (elektriciteit) die aan de palen boven je hoofd hangt. Elk draadje gaat naar een andere woning, soms naar wel 60 of meer tegelijk! Het is dan ook niet gek dat de stroom hier in Tyre om de haverklap uitvalt.....Interessant om te zien hoe anders het er hier aan toe gaat.

 

André heeft nog een broek gekocht. Terwijl hij stond te praten werd de broek gelijk op maat gemaakt. Toen we vertelden dat we uit nederland kwamen keken ze raar op. Er waren in zuid libanon toch nog een paar Nederlanders die op de motor waren gekomen.....? Haha, dat zijn wij, zeiden we en we probeerden het hele verhaal met handen en voeten uitleggen.


Na een stukje wandelen, zijn we in een soort van Beverwijkse markt terecht gekomen, heel gezellig en heel veel kraampjes kort op elkaar. Hier kwamen we ook bij een hek waar een oud Romeins museum te bezichtigen was. We zijn niet naar binnen gegaan omdat we geen van beiden cultuurhappers zijn, dus we gingen om het hek heen, op zoek naar de andere kant.

 

We gingen maar weer eens op weg naar het hotel. Al lopend kwamen er achter dat we een doodlopende straat waren ingeslagen, dus moesten we weer helemaal  omlopen. Weer terug gekomen bij de opening van het museum raakten we in gesprek met enkele Unifil soldaten uit Ghana. Het was een leuke ontmoeting en we hebben wat foto's gemaakt en nummers en facebook gegevens uitgewisseld. 

 

Omdat we toch nog bij de ingang van het museum stonden en ik begreep datde gids goed Engels sprak, heb ik hem gevraagd waar we eventueel een biertje konden kopen. Wij dachten eigenlijk dat alcohol verboden was hier, maar dat is dus niet zo.....:). Om de hoek, echt nog geen 40 meter bij ons hotel vandaan, verkochten ze bier.

Nou, dat hebben we geweten! Het was ong. 15.00 uur in de middag toen we ons eerste biertje namen en om ong. 18.00 lagen we allebei als een koekie op bed. Gewoon omdat het even moest na alle inspanningen en indrukken van de afgelopen dagen.

Half negen schrokken we wakker en zijn we wat gaan eten. Het eten was lekker, al kreeg André daarna wel wat last van zijn darmen ;). Brrrrrr


Eenmaal terug in het hotel, was het tijd om het blog weer bij te werken. We zijn flink aan het typen geweest. Net voordat we naar boven wilden gaan om te gaan slapen, arriveerde er een bruidspaar, zij zouden de huwelijksnacht in het hotel doorbrengen. We hebben een tijdje gefilmd en André stond beneden gezellig mee te dansen. Moe..en nog half dronken zijn we weer ons bed ingedoken. 

Tot zover dit verslag, morgen weer nieuws over vandaag :). We zullen later ook nog wat foto's toevoegen.

Voor nu wensen we jullie een goede nachtrust!


 

Etappe 12: Op de motor naar 7-20

Hallo volgers,

Vandaag, 30 mei hebben we iets meer lucht om de dag te beginnen; we hadden om 12.00 uur afgesproken met de familie. Rustig aan ontbeten en wat denk je? André kwam pas om 10.00 uur uit zijn bed, het bleek dat hij de nachtwaker had afgelost die beneden in slaap was gevallen, hierdoor kon hij pas om een uur of 4 naar boven.

Nadat we ons hadden gedoucht en verder opgefrist zijn we om half 11 op de motor gestapt op weg naar Sibqin. We rijden in Libanon op de motor kleine stukjes zonder helm, dat mag hier.... Maar nu, voor de communicatie, hadden we deze toch maar opgezet. En ik moet zeggen, het geeft een veiliger gevoel en ik ga ook niet meer zonder. Om 12 uur waren we er en werden we door de familie al opgewacht. Het is hier vrij warm dus thee... haha, maar nu met een flink aantal stukken heerlijke koude watermeloen.

Na wat telefoon verkeer heen en weer starten we de motoren om op weg te gaan naar de post 7-20. Daar waren we eigenlijk voor gekomen. Eerst moesten we nog iemand ophalen die garant stond voor ons, om het gebied in te komen. De man die bij mij (Henny)  achterop ging, kende de spelregels der motoren niet zo goed, want terwijl ik opstapte probeerde hij er ook al op te klimmen. Wat resulteerde in een bijna omdonderen met motor en al. Komisch maar ook bijna balen. Na wat instructies te hebben gegeven gingen we op weg.
Heerlijk was het rijden, de wegen zijn natuurlijk in de loop der jaren aardig aangepast. Tot de man op een gegeven ogenblik.... op het laatste moment riep: "left left!", oohh linksaf dus. Nou, toen kwam even het old school gevoel terug en wat waren we toen blij met deze motoren. Nou Henny was blij.. ik niet,  want ik kwam stil te staan omdat het zo'n steile bocht was en geen toeren genoeg had waardoor mijn motor dus afsloeg en op mijn zij viel.... gevolg.... schrammen op arm en been....Maar dat heelt weer ;).

We werden dus over een pad gestuurd ( korte route vanaf Sibqin) dat deed denken aan de goede oude tijd in 1982, ruwe kuilen waar wederom onze stuurkunsten op de proef werden gesteld. Prachtig was het! Op een gegeven ogenblik kwamen we weer op een geasfalteerde weg. Wat blijkt... dit was de weg naar 7-20 en Yatar, ja en als je dan terug gaat in de tijd krijg je ineens weer de gedachten van 32 jaar geleden, met name de S-bocht kwam ineens weer sterk naar boven. Deze stond wel eens vol water en met name Chauffeur Vervoort vond het dan prachtig om door die bocht te knallen. "Voor de aanloop naar boven" zei hij altijd. Na weer iets door te hebben gereden, was hij daar,  "de boom".

                                           Met het bord. UN. u nadert het einde van de wereld

We zijn er even gestopt en tot onze verbazing achteraf, zijn we het bordje (wat we zouden maken) vergeten. Erger nog, we hebben er niet eens een foto van gemaakt. Maar ja, het veilige gevoel kwam was er weer... Na een kleine 100 meter gingen we ineens steil naar beneden bij de ingang van de post. Zelfs de bocht beneden was er nog.....we reden 7-20 op...pffff wat een gevoel, het was als of je er gewoon weer stond (1982) en dat was ook zo.

                                         

 

De helden van de dag Jamal en zijn vriend!


We hebben samen zo ongeveer de gehele post weer opgebouwd en in details alles weer een plekje gegeven zoals toen, zelfs nog een discussie gehad over waar de plee nou stond.

Helaas is er van de post niet veel meer over. Het is begroeid en teruggegeven aan de natuur. Wel is het plateau waar de douche, wc en het gewone washok stonden, er nog. Jamal vroeg ons het hemd van het lijf over wat er was gebeurd op 15-16 april 1982 voor onze post, aan de andere kant van de wadi. Dat doen ze trouwens elke dag. Maar voor hen is het misschien ook een soort van aflsluiting... 

Het gaat om de moord op hun broer Yasser in die tijd, en dat hebben een paar van ons, waaronder ik en Henny, van heel dichtbij meegemaakt. Ik ga hier verder ook niet over vertellen. Nadat we zo'n 3 kwartier hadden rond gerend, van voor naar achter en van links naar rechts, besloten we om terug te rijden naar Yatar. Helaas ... halverwege werd André aangehouden door een militie van de Hez. Wij zijn dan ook teruggereden, ik reed voor hem en van alle kanten kwamen er mensen in auto's en op motoren en moesten we wachten. Ik had nog gauw mijn camera weggemoffeld. André had hem aan Jamal gegeven, voor de veiligheid en voor de beelden. Per slot van rekening hadden we alles gefilmd.... Het zou zonde zijn alles kwijt te raken.

Vervolgens moesten we mee naar iemand in het dorp. En toen moest André zijn fototoestel inleveren.... Gelukkig bleef iedereen zeer vriendelijk, kregen we water. Het was spannend en leuk tegelijk. Maar ja je moet het wel serieus nemen... De man van de winkel, die kapper en beeldhouwer was, liet ons enkele foto's zien uit onze tijd met daarop Nederlandse soldaten maar we herkenden niemand.... Na veel praten en bellen kregen we onze camera terug en mochten we vertrekken. Helaas.... Harris zat er niet in, jammer maar we zijn dankbaar voor wat we al gehd hebben.... Het was inmiddels al weer laat in de middag en na thee (pssssst) te hebben gedronken, bij de broer van de man die bij Henny achterop zat, zijn we wat te eten gaan halen, bij..... ja hoor, de plaatselijke Shoarmatent, voor zo ongeveer de hele familie. We hebben het betaald.. dat wilden we, tenslotte hadden we al zoveel gastvrijheid van hen ontvangen!

 "Hé" zei de jongen achter de balie, "jullie zijn die gekke Nederlanders die op de motor door Zuid Libanon trekken, jullie zijn hier op  de Libanese tv geweest". 

Of het waar is weten we niet, dit zijn we aan het uitzoeken, volgt later. Uiteindelijk waren we weer terug bij het ouderlijke huis, waar ook de kleine kinderen weer thuis waren. We hebben de shirtjes van oranje maar weg gegeven en de petjes ook..

De ballonnen zijn zeer in trek; even een hondje draaien en hup... weer een blij kind, bedankt voor de tip Bert G.

Moe maar voldaan van al de inspanningen, ervaringen en het rijden zijn we naar het hotel terug gegaan. Daar aangekomen kondigde de volgende verrassing zich aan: André had op de eerste dag de Ambassade gebeld in verband met het verzekeringsprobleem. Nou we werden gelijk op visite gevraagd door een medewerkster van de Nederlandse Ambassade! Wel leuk Nederlanders die hier werken en waar je op kun rekenen als je troubles hebt.. Ze had Andre een mail gestuurd via zijn telefoon.  Na het verslag..., we lopen een dag achter, te hebben geschreven.... zijn we doodmoe in slaap gevallen... 
Nou lieve volgers dit was een spannende dag.

Film     

 Film             

 Tot morgen!!

Ps. Er zijn nog vele foto's en kilometer films waar we later nog mee bezig gaan!