Rustdag !!! Tasucu

Rustdag Tasucu

Hallo allemaal,

Vandaag (maandag) hebben we heerlijk kunnen uitslapen....niet dus...We waren al om 07.00 uur wakker!  Na de koffie die Andre had gezet, waren we klaar om leuke dingen te gaan doen deze dag. Wel moesten we nog even een paar formele taken verrichten zoals ons melden voor de trip naar  de overkant natuurlijk, een wasserette opzoeken en de standaard van de motor van Henny laten lassen, die eerder deze week was afgebroken. 

 Nadat we verschillende keren van voor naar achter en weer terug waren gestuurd kregen we uiteindelijk de tickets voor de heen- en terugreis in ons bezit. En terwijl Henny zich even liet scheren bij de kapper, ging Andre maar even shoppen :).

Vervolgens moesten we naar de bank om onze eerder gekregen bekeuring te betalen. Maar ja, daarvoor moesten we wel even naar een ander dorpje Silifke 12.5 km verderop. En u raadt het al... ook daar begreep niemand iets van onze komst. Uiteindelijk hadden we het kantoor gevonden... en toen begon pas echt de ellende! Voor degenen die de film Midnight Express hebben gezien....dit een gaf een soortelijke indruk ;). Alles, maar dan ook alles moesten ze en wilden ze van ons weten. Wat blijkt is dat je, als je dit land binnen komt, een soort van taxnummer moet aanvragen en een vaste verblijfplaats door moet geven (nooit geweten) en dat hadden we dus niet..

Op het kantoor werden we van elkaar gescheiden voor een soort van verhoor. Ik (Henny) ben uiteindelijk naar de man gegaan die ons onderhand het gehele gebouw liet zien en zei; laat ons de bekeuring betalen en alsjeblieft weggaan. Andre zei, als we nou geen verblijfplaats hebben wat dan? En toen... na anderhalf uur.... viel blijkbaar het kwartje en kregen een taxnummer... en binnen 10 minuten stonden we buiten!
We betaalden 267 in plaats van de 356 die op de bon stond.... zou wel voor het lange wachten zijn geweest ;). 

Bij vertrek vergat Henny in zijn boosheid zijn bril...en reed dus zonder zijn bril weg en kwam daar pas achter op de snelweg...Vervolgens werden we op de snelweg achterna gezeten door een paar scooters...even was er paniek...maar wat bleek...deze jongens waren ons achterna gereden om henny's bril te brengen, die hij voor het kantoor had laten liggen... Ook wezen ze ons gelijk de weg naar iemand die de bok van Henny's motor er weer onder kon lassen! Gelukkig was dit alles in een half uur gepiept en konden we weer terug naar het motel om onze spullen daar neer te zetten.

De wasserette hebben we maar achterwege gelaten....het was wel even genoeg voor vandaag!  We zijn een welverdiend drankje gaan halen en een lekker hapje wezen eten! Om 20.00 zijn we terug gegaan naar het motel, moe..maar voldaan. 

Nu worden we toch wel nerveus....  One day to go....Op naar Libanon!

                Wij wensen jullie een goede nachtrust...wordt vervolgd!

Etappe 8 Antalya naar de veerboot in Tasucu

Vandaag hebben we etappe nummer 8 gemaakt. Vanmorgen waren we iets vroeger wakker dan normaal...05.55 i.p.v. 06.00 uur....hahaha! Normaal gesproken hebben we 2 uur nodig om onze kamer op te ruimen en onze motor op te tuigen, maar vandaag ging het in een donders rap tempo, tsja... je wordt er ook steeds handiger in :).

We zaten dus stukken vroeger op de motor dan gepland, de rit was maar 11 km voor we Antalya weer uit waren, tjonge wat een stad! 

Henny had afgesproken om koffie te drinken met zijn nichtje Rina die hier op vakantie is in Kumkoy met haar man en dochtertje. 

Een uurtje rijden zei ze.... hahahaha wat blijkt....er zijn 2 plaatsen met dezelfde naam, 1..... inderdaad een uur ,maar ook 1 op 30 km. Toen we (dachten) dat we er waren, kregen we de schrik van ons leven, we reden regelrecht een mini boerendorp in zonder verharde wegen met veel landbouw. 

Nadat we van het kastje naar de muur werden gestuurd en uiteindelijk bij een gigantisch resort uitkwamen en ze daar onze bestemming niet kenden, omdat er een rivier tussen zat die uitkwam op zee...hadden we zoiets van; dit kan niet goed zijn en zijn we terug gegaan.

Als 2 ouwe wijven zijn we nog wel even een over de markt gegaan... en wederom hadden we natuurlijk veel bekijks.. haha.. dwars met de motor over de markt!

Een klein beetje teleurgesteld vervolgden we onze weg. Op weg naar de laatste bestemming in Turkije namelijk Tasucu. 

Henny wist ineens bijna zeker dat we de goede weg hadden gevonden...Ik ben toch niet gek dacht hij....Side ligt echt tussen Antalya en Alanya . Plotseling zagen we inderdaad een bord,met de plaatst naam Kumkoy. Dat was even andere koek...We reden een prachtig mooi dorp in, mooie wegen, schitterend!
 
En daar hoorden we gegil...en ja hoor....daar waren ze...Rina Chris en de kleine Alyssa :)! We hebben gezellig anderhalf uur gezeten, gekletst en ontbeten!

..

 Henny met zijn nichtje Rina (met nichtje/neefje op komst..)

 Alyssa en Henny.....ze besloot toch maar om bij mama en papa te blijven :)

Nadat André een aantal Nederlanders ons doel had uit gelegd, hebben we innig afscheid genomen ;) en zijn we verder gegaan met onze trip.... en wat voor een trip! Eerlijk is eerlijk, Turkije is een geweldig land, de omgeving is prachtig! Door de bergen, dan weer de wegen....zo mooi op de motor! Henny had nog nooit gereden in de bergen maar je stuurkunsten worden kilometers lang echt op de proef gesteld.... haarspeldbochten, diepe afgronden en maffe autochauffeurs die in bochten inhalen...pffff!

We hadden ons wel verkeken in de afstand van Antalya naar Tasucu; het was behoorlijk vermoeiend in de bergen. Maar we hebben onze ogen uitgekeken....  gewoon schitterend!

Uiteraard met de nodige stops en veel thee, zijn we uiteindelijk aangekomen op de plaats van bestemming voor de ferry naar Tripoli.. 386 km...Tasucu!

Zoveel indrukken...zoveel foto's gemaakt.... uiteraard volgen deze nog op dit blog...voor nu zijn jullie weer op de hoogte...wordt vervolgd..Wij wensen jullie een goede nachtrust!

Etappe nummer 7.

Hallo volgers:

Vandaag hebben we etappe nummer 7 gemaakt. Vanmorgen waren we iets vroeger wakker als normaal , 06.00 nu 05.55. Normaal gesproken hebben we 2 uur nodig om onze kamer op te ruimen en onze motor op te tuigen, Alleen vandaag ging het in een donders rap tempo, maar ja je word er ook steeds handiger in. En zaten dus stukken vroeger op de motor dan gepland, het duurde ook maar 11 km voor we Antalya weer uit waren, tjonge wat een grote stad. Henny had afgesproken met z,n nichtje die hier op vakantie is in Kumkoy. Om even langs te komen om een bakkie te doen. Een uurtje rijden zij ze hahahaha wat blijkt  Er zijn 2 plaatsen die die naam dragen, 1..... inderdaad een uur ,maar ook 1 op 30 km. Maar toen we daar aankwamen kregen we de schrik van ons leven, we reden regelrecht een mini boeren dorp in zonder verharde wegen en waar veel landbouw werd gepleegd. Nadat we van het kastje naar de muur werden gestuurd en uiteindelijk bij een gigantisch resort uit kwam maar helaas niet kendo komen omdat er een rivier tussen zat die uitkwam op zee . Hadden we zoiets van dit kan niet goed zijn en zijn terug gegaan.O ja als 2 ouwe wijven zijn we wel even een over de markt gegaan en hadden natuurlijk veel bekijks haha dwars met de motor erover. Een klein beetje teleurgesteld vervolgden we onze weg. Op weg naar de laatste bestemming in Turkije namelijk Tasucu. Nou helaas maar Henny wist bijna wel zeker dat we de goede weg hadden wat waar we heen moesten.Ik ben toch niet gek Side ligt echt tussen Antalya en Alanya . Plotseling zagen we inderdaad een bord,met de plaatst naam Kumkoy. Zo dat was even andere koek een prachtig mooi dorp reden we in, prachtige wegen,schitterend. Plotseling hoorde we gegil, en ja hoor daar waren ze Rina Chris en de kleine Alissa, en we hebben gezellig anderhalf uur gezeten gekletst en ontbeten en toen nadat André aan een aantal Nederlanders ons doel had uit gelegd, afscheid genomen en verder met onze trip, en wat voor een trip eerlijk is eerlijk Turkije is voor dit een schitterend land om door te rijden met de motor. De bergen,dan weer de wegen. Henny had nog nooit gereden in de bergen maar je stuur kunsten worden kilometers lang echt op de proef gesteld, Haarspeld bochten,diepe afgronden en maffe auto chauffeurs die in bochten en zo inhalen.Waar we ons in vergisten was de afstand tussen Antalya en Tasucu het was gewoon erg vermoeiend in de bergen.We hebben onze ogen uitgekeken gewoon schitterend. Uiteraard met de nodige stops met veel thee zijn we uiteindelijk aangekomen op de plaat van bestemming voor de ferry naar Tripolie na 386 km...TASUCU.

Etappe 7 Denizli Antalya 198 Km Autoweg of Snelweg?

Ja, als je denkt dat je op een snelweg rijdt maar het een autoweg is, kun je wat oplopen.
€ 120,- boete voor 30 km te hard rijden, drijft de km prijs wat omhoog, maar we hebben kunnen lachen met de agenten : )

Op weg naar Antalya hebben we zoutbergen bezocht aan de rand van het dorp Pamukksle, prachtig om te zien.

Om 13.00 uur kwamen wij aan in Antalya, eerst in het oude stadsdeel aan de koffie, hier ontmoetten we Turkse motorrijders, 1 van hem heeft een motorzaak in Antalya waar we met elkaar heen gingen om een nieuwe ketting op de motor van Henny te zetten. Terwijl we wachtten op de brug die vrij moest komen, werd in een ander deel van de stad de ketting opgehaald.

Ondertussen veel thee en geklets, libor2014 op het bureaublad van de eigenaar gezet zodat hij zijn eigen logo hier terug kan vinden.

 

 

Tijd om afscheid te nemen.

We zijn hierna weer naar het centrum gereden om een hotel te zoeken en kwamen uiteindelijk terecht bij een wat ouder Turks echtpaar met een pension, echt hele aardige mensen.

 

Een paar straten verderop naar een kleding hersteller, die André zijn motorbroek gerepareerd heeft; niets meer van te zien.

En dan eindelijk de stad in! 

Stad met zo'n 200.000 inwoners, ontzettend toeristisch. 

Ja dat strand, is niets meer van gekomen vandaag. 

Etappe 6 De tocht van Lapseki naar Delnizi, 531 Km vrijdag 23 mei 2014.

Goedemorgen. We zijn weer fris en fruitig na een korte nacht. We hebben gister avond bier gedronken met onze Duitse vrienden in een Turks thee/koffiehuis. Nou dan heb je bekijks. We vertrekken zo naar Soma en dan richting Denizli dan Atalya. Daar willen we een rustdag inlassen om de was te doen.




We hebben vanochtend een rit gemaakt door de bergen met zeer veel haarspelbochten er kwam geen eind aan. Zeer ruw afvalt en veel dode honden op de weg. Het was ook oppassen voor overstekende dieren zoals wilde honden, schapen en koeien.
Heel goed gegeten, schapenvlees, bij het zeer luxe wegrestaurant Ali Baba.

We zijn nu even heel blij met de snelweg.

                 En ja weer thee bij een pompstation. Ze hebben ook niet anders.

Een oude goeie dienstmaat, die ons volgt, schreef het volgende:

Jullie komen al aardig in de richting zo te zien. Dus ook de plee weer checken op slangen en schorpioenen. En nooit!!!! in dat gat schijnen met je zaklamp. Sommige dingen wil je gewoon niet weten :))



De rest van de middag ging voorspoedig, op een kleinigheid na; de motor van Henny stotterde wat. Ik dacht eerst dat het de schakelaar van de zij standaard was maar na die doorgemeten te hebben was die wel goed. Toen verder zoeken en het bleek dat er een stekker tussen de elektra spoel geen goede verbinding had en warm was geworden door veel weerstand, die was dus gaan smelten. Stekker er tussen weg gehaald en klaar was het.

 

De reparatie hebben we in een dorp uitgevoerd, in eens waren er wel 100 monteurs die zich er mee gingen bemoeien. En na afloop werden we natuurlijk weer op de thee gevraagd : ))

De rit naar Denizli ging voor spoedig alleen de laatste 25 km regen. We overnachten in hotel 

Demasus, de tent hebben we nog maar 1 keer gebruikt. Omdat we de eerste week behoorlijk de vaart er in hebben is dat ook niet vervelend.

Motoren kunnen we gewoon op het terras van het hotel parkeren.

Morgen nog 265 km naar Antalya waar we vroeg aan beginnen. 

Bij aankomst eerst wassen, onze broeken hebben we vrijdagavond al gewassen onder de douche en met de alternatieve wasdroger, de föhn, gedroogd, foto's zijn door het thuisfront gecensureerd.

In Antalya bezoeken we de nicht van Henny, hierna naar het strand en natuurlijk alweer! terras.