Goedemiddag,
Het zonnetje kwam al lekker de kamer in schijnen, een goed teken. Even douchen, inpakken en hup alles door het mooie hotel naar beneden sjouwen. Dat trekt bekijks, soms is al die aandacht best wel leuk. Na het ontbijt wegwezen, op naar Istanboel.
Een geluk dat we nog stapvoets reden, Henny was vergeten zijn handschoenen aan te trekken en deze waren voor de zoveelste keer van de topkoffer af gevallen; we konden weer 100 meter terug lopen. Een stadsreiniger had ze gevonden en gaf ze terug, hij vroeg wel een vinders loon, dus niet hé! Pfff gelukkig want zonder handschoenen; echt niet!
Henny kreeg in de gaten dat zijn motor niet helemaal geweldig liep, we zijn bij het eerste de beste benzinestation gestopt en André heeft het probleem verholpen; wederom een bougie die kapot was. André heeft van zijn motor de ketting iets gespannen en gesmeerd, verder een boutje wat hij verloren was weer op zijn kettingkast geplaatst. Toen ook nog maar tanken en onze reis weer vervolgd.
Op naar Istanboel, zo'n 235 km verderop. Je merkt op de één of andere manier dat de wegen steeds beter worden als je richting het westen rijdt en na ongeveer drie en half uur zagen we de stad al liggen, werkelijk ongelofelijk zo groot zo ..... Ja daar zijn geen woorden voor. De oversteek over de Bosporus, auto's 5 rijen dik stapvoets naar de overkant. Gelukkig reden we recht en hadden het mooiste overzicht, soms wist je gewoon niet waar je moest kijken, prachtig!
Wat een uitzicht, schepen leken bootjes en bootjes leken stippen.
Jammer dat we aan de overkant waren, we waren weer in Europa. En hoe dan ook, we wilden naar de blauwe moskee. Dat moet, ook al ben je niet gelovig, iets heel moois zijn. Eerst zijn we gestopt om wat te eten ergens midden in Istanboel, veel te veel voor een leuke prijs natuurlijk.
Op een gegeven ogenblik een klap, hangt André aan de tafel die hij nog net beet kon pakken, bijna alle patatten en salades vlogen ons om de oren. Hij was door de stoel geknapt met zijn gewicht, lachen gieren brullen om de goede afloop.
Na navraag te hebben gedaan over de route zijn we verder gegaan. We zaten op de goede weg en moesten weer een brug over, hier stonden honderden mensen met hengels hun avondmaal op te hengelen. Hahaha zou wat zijn als je tuigje in de war raakt.
Na wat bochten en manoeuvre's kwamen we waar we zijn wilden "de blauwe moskee", wat een teleurstelling, hij stond helemaal in de steigers.
We zijn wel gaan kijken aan de voorkant, wat een leuke bezigheid; om de moskee is het een verschrikkelijk doolhof van winkeltjes, met de nieuwste ......, alles van de grote merken en allemaal willen ze je verkopen. Ook aan de voorkant was helaas niets te zien van de moskee. Wel de prachtige ingang van de universiteit van Istanboel.
We hadden trouwens onze motoren een beetje asociaal neergezet tussen een paar rotsblokken, midden in een bocht bij de tram ingang en de oversteek van voetgangers. Dus wederom veel bekijks, stiekem genieten we er wel een beetje van. Na de nodige kiekjes zijn we na een uur of 2 toch weer verder gegaan, langs de kust dachten we. Niet dus, helaas konden we er niet komen, wel langs meters winkeltjes tot ver op de straat waar we soms omheen moesten slingeren met onze brede motoren. Wat een leuke ervaring. Iets om zeker nog een keer naar terug te gaan. Toch hebben we besloten om geen hotel op te zoeken in Istanboel. We zijn iets verder op wat gaan zoeken. Nou ja.....iets werd toch nog zo'n 106 km en we kwamen aan in het dorpje Cerkezkoy op het platteland.
"Het eerste het beste hotel" hadden we met elkaar afgesproken. Zo gezegd zo gedaan; het eerste het beste hotel in een achteraf straat; maar met een prijs die het toe laat hahaha. Voor we waren ingecheckt waren onze motoren al half gestript door de plaatselijke jeugd op scooters, die er alles van wilden weten.
Gelukkig mochten we onze motoren in een garage parkeren, dat gaf een gerust gevoel
Toen kregen we de kamer toe gewezen, het was op de derde verdieping, da's niet erg, ware het niet dat de lift van het hotel kapot was, pfffff. Gelukkig hadden we hulp zat.
Na een opfris beurt van beiden, was het tijd om de omgeving te ontdekken. We wilden, natuurlijk, even naar een bar of zo, maar het werd een theehuis en daar kwam een gezellig oud mannetje, met 1 tand in zijn mond, bij ons aan de tafel zitten. Dit moest even vast gelegd worden natuurlijk en de man lag in een deuk van de plaatjes in ons flits kastje.
We begrepen geen snars van wat we elkaar vertelden, maar hadden de grootste lol.
Na de thee zijn we nog even, naar wat ze hier noemen, de kermis geweest. Het was schrikken van de minaret welke pal naast ons raam stond en waar het gebed vanuit kwam.
Na wat Efes (bier) te hebben gehaald in de supermarkt zijn we de klim naar de derde verdieping maar aan gegaan. Na 1 Efes biertje is André als een blok in slaap getetterd en heb ik alles op gemaakt; bewaren kon niet.
Nou het waren de kilometers ook wel weer en dan is pitten heerlijk....
Tot morgen!
Groeten André en Henny
