Etappe 12: Op de motor naar 7-20

Hallo volgers,

Vandaag, 30 mei hebben we iets meer lucht om de dag te beginnen; we hadden om 12.00 uur afgesproken met de familie. Rustig aan ontbeten en wat denk je? André kwam pas om 10.00 uur uit zijn bed, het bleek dat hij de nachtwaker had afgelost die beneden in slaap was gevallen, hierdoor kon hij pas om een uur of 4 naar boven.

Nadat we ons hadden gedoucht en verder opgefrist zijn we om half 11 op de motor gestapt op weg naar Sibqin. We rijden in Libanon op de motor kleine stukjes zonder helm, dat mag hier.... Maar nu, voor de communicatie, hadden we deze toch maar opgezet. En ik moet zeggen, het geeft een veiliger gevoel en ik ga ook niet meer zonder. Om 12 uur waren we er en werden we door de familie al opgewacht. Het is hier vrij warm dus thee... haha, maar nu met een flink aantal stukken heerlijke koude watermeloen.

Na wat telefoon verkeer heen en weer starten we de motoren om op weg te gaan naar de post 7-20. Daar waren we eigenlijk voor gekomen. Eerst moesten we nog iemand ophalen die garant stond voor ons, om het gebied in te komen. De man die bij mij (Henny)  achterop ging, kende de spelregels der motoren niet zo goed, want terwijl ik opstapte probeerde hij er ook al op te klimmen. Wat resulteerde in een bijna omdonderen met motor en al. Komisch maar ook bijna balen. Na wat instructies te hebben gegeven gingen we op weg.
Heerlijk was het rijden, de wegen zijn natuurlijk in de loop der jaren aardig aangepast. Tot de man op een gegeven ogenblik.... op het laatste moment riep: "left left!", oohh linksaf dus. Nou, toen kwam even het old school gevoel terug en wat waren we toen blij met deze motoren. Nou Henny was blij.. ik niet,  want ik kwam stil te staan omdat het zo'n steile bocht was en geen toeren genoeg had waardoor mijn motor dus afsloeg en op mijn zij viel.... gevolg.... schrammen op arm en been....Maar dat heelt weer ;).

We werden dus over een pad gestuurd ( korte route vanaf Sibqin) dat deed denken aan de goede oude tijd in 1982, ruwe kuilen waar wederom onze stuurkunsten op de proef werden gesteld. Prachtig was het! Op een gegeven ogenblik kwamen we weer op een geasfalteerde weg. Wat blijkt... dit was de weg naar 7-20 en Yatar, ja en als je dan terug gaat in de tijd krijg je ineens weer de gedachten van 32 jaar geleden, met name de S-bocht kwam ineens weer sterk naar boven. Deze stond wel eens vol water en met name Chauffeur Vervoort vond het dan prachtig om door die bocht te knallen. "Voor de aanloop naar boven" zei hij altijd. Na weer iets door te hebben gereden, was hij daar,  "de boom".

                                           Met het bord. UN. u nadert het einde van de wereld

We zijn er even gestopt en tot onze verbazing achteraf, zijn we het bordje (wat we zouden maken) vergeten. Erger nog, we hebben er niet eens een foto van gemaakt. Maar ja, het veilige gevoel kwam was er weer... Na een kleine 100 meter gingen we ineens steil naar beneden bij de ingang van de post. Zelfs de bocht beneden was er nog.....we reden 7-20 op...pffff wat een gevoel, het was als of je er gewoon weer stond (1982) en dat was ook zo.

                                         

 

De helden van de dag Jamal en zijn vriend!


We hebben samen zo ongeveer de gehele post weer opgebouwd en in details alles weer een plekje gegeven zoals toen, zelfs nog een discussie gehad over waar de plee nou stond.

Helaas is er van de post niet veel meer over. Het is begroeid en teruggegeven aan de natuur. Wel is het plateau waar de douche, wc en het gewone washok stonden, er nog. Jamal vroeg ons het hemd van het lijf over wat er was gebeurd op 15-16 april 1982 voor onze post, aan de andere kant van de wadi. Dat doen ze trouwens elke dag. Maar voor hen is het misschien ook een soort van aflsluiting... 

Het gaat om de moord op hun broer Yasser in die tijd, en dat hebben een paar van ons, waaronder ik en Henny, van heel dichtbij meegemaakt. Ik ga hier verder ook niet over vertellen. Nadat we zo'n 3 kwartier hadden rond gerend, van voor naar achter en van links naar rechts, besloten we om terug te rijden naar Yatar. Helaas ... halverwege werd André aangehouden door een militie van de Hez. Wij zijn dan ook teruggereden, ik reed voor hem en van alle kanten kwamen er mensen in auto's en op motoren en moesten we wachten. Ik had nog gauw mijn camera weggemoffeld. André had hem aan Jamal gegeven, voor de veiligheid en voor de beelden. Per slot van rekening hadden we alles gefilmd.... Het zou zonde zijn alles kwijt te raken.

Vervolgens moesten we mee naar iemand in het dorp. En toen moest André zijn fototoestel inleveren.... Gelukkig bleef iedereen zeer vriendelijk, kregen we water. Het was spannend en leuk tegelijk. Maar ja je moet het wel serieus nemen... De man van de winkel, die kapper en beeldhouwer was, liet ons enkele foto's zien uit onze tijd met daarop Nederlandse soldaten maar we herkenden niemand.... Na veel praten en bellen kregen we onze camera terug en mochten we vertrekken. Helaas.... Harris zat er niet in, jammer maar we zijn dankbaar voor wat we al gehd hebben.... Het was inmiddels al weer laat in de middag en na thee (pssssst) te hebben gedronken, bij de broer van de man die bij Henny achterop zat, zijn we wat te eten gaan halen, bij..... ja hoor, de plaatselijke Shoarmatent, voor zo ongeveer de hele familie. We hebben het betaald.. dat wilden we, tenslotte hadden we al zoveel gastvrijheid van hen ontvangen!

 "Hé" zei de jongen achter de balie, "jullie zijn die gekke Nederlanders die op de motor door Zuid Libanon trekken, jullie zijn hier op  de Libanese tv geweest". 

Of het waar is weten we niet, dit zijn we aan het uitzoeken, volgt later. Uiteindelijk waren we weer terug bij het ouderlijke huis, waar ook de kleine kinderen weer thuis waren. We hebben de shirtjes van oranje maar weg gegeven en de petjes ook..

De ballonnen zijn zeer in trek; even een hondje draaien en hup... weer een blij kind, bedankt voor de tip Bert G.

Moe maar voldaan van al de inspanningen, ervaringen en het rijden zijn we naar het hotel terug gegaan. Daar aangekomen kondigde de volgende verrassing zich aan: André had op de eerste dag de Ambassade gebeld in verband met het verzekeringsprobleem. Nou we werden gelijk op visite gevraagd door een medewerkster van de Nederlandse Ambassade! Wel leuk Nederlanders die hier werken en waar je op kun rekenen als je troubles hebt.. Ze had Andre een mail gestuurd via zijn telefoon.  Na het verslag..., we lopen een dag achter, te hebben geschreven.... zijn we doodmoe in slaap gevallen... 
Nou lieve volgers dit was een spannende dag.

Film     

 Film             

 Tot morgen!!

Ps. Er zijn nog vele foto's en kilometer films waar we later nog mee bezig gaan!

Etappe 11: Eerste trip Zuid Libanon.

Goedemorgen volgers,

Donderdag was het dan zover...de eerste volle dag in zuid Libanon waar we het toenmalige Dutchbatt Unifil gebied wilden bezoeken na 32 jaar. Het belangrijkste onderdeel van deze reis, ons doel!

Na het ontbijt in het restaurant van het hotel hebben we Jamal Bzeih ontmoet.  Hij is momenteel in Libanon i.v.m met de slechte gezondheid van zijn zuster.    

We zijn heel blij en erg dankbaar dat Jamal tijd voor ons heeft vrij gemaakt! Tijdens de koffie nam hij met ons de planning door zoals hij en zijn familie al hadden uitgestippeld. We zouden met hem samen op de motor naar het dorp Siddiqine gaan, dit is het dorp waar zijn familie woont.

Onderweg hebben we eerst samen met Jamal een krans uitgezocht voor het graf van Yasser. De tekst op de krans was (vertaald uit het Arabisch): Nooit geweten wie je was, maar nooit uit onze gedachten. Met elkaar hebben we het

graf bezocht...een heel emotioneel moment..

Na een rit over slechte wegen en vele bochten werden we binnengehaald met veel getoeter van auto's door de kinderen van de familie Bzeih.

De eerste stop was bij Ali Bzeih, de broer van Jamal en Haytham Bzeih die we eerder die ochtend al hadden ontmoet in Sour/Tyres. Daar werden we door zijn vrouw en kinderen ontvangen met een bos bloemen en echte Libanese koffie met veel lekkernij er bij. Tijdens het drinken van de thee werden we opgeschrikt door een enorme explosie....! Je zag gelijk de moeder en de kinderen in elkaar duiken.... Zo zit de schrik er nog in. Ze wisten niet wat er aan de hand was, maar soms wordt er nog een granaat gevonden en die hebben ze waarschijnlijk vernietigd.

Nadat we helemaal waren volgestopt met al het lekkers en na het maken van vele foto's, maakten we een korte rit naar de moeder van Yasser, Jamal, Alie en Hytham Bzeih.

Ook daar werden we weer ontvangen in alle vriendelijkheid door de moeder van de de net genoemde personen.

In de gang stonden we een moment stil met elkaar bij de foto's van de twee overleden broers. We waren allemaal erg emotioneel op dat moment. 

Vervolgens heeft Jamal ons rondgeleid door het huis van zijn moeder en het huis in aanbouw van hem zelf. We eindigden op het dak van de woning waar we een heel mooi uitzicht hadden op het dorp Sibqin en de omgeving. Het was voor ons een openbaring om te zien want we hebben nooit geweten dat het dorp Sibqin zo kort bij onze post lag! Ook hadden we vanaf hier een goed overzicht op de posten in die buurt lagen. Heel bijzonder!

Daarna gingen we weer terug naar het huis van moeders om thee te drinken en ons klaar te maken voor vertrek naar de post 720 B. Nadat de kussens en waterflessen in de pick-up 4x4 waren geladen konden we op weg.

Na een korte rit gingen we het dal in over een zeer slechte weg. vervolgens werden we tegengehouden door twee mannen met luchtbuks. Dat was camouflage, want het waren mannen van de Hez. Na wat overleg kregen we de mededeling dat we er over enkele uren er wel in mochten. Dus omkeren en op weg naar Naqoura.

Eenmaal aangekomen bij de kustweg gingen we op weg naar het zuiden waar we de voormalige post 7-18 in Almara bezochten. Waar post 7-18 eens was, is nu een Libanese post.

Post 7-1a aan de kustweg, de eerste post als je van Israël komt.     De scheidingspost tussen Unifil en de christelijke milities van Haddad gesteund door Israël.

Verderop kwamen we post 7-1a tegen en vervolgens de witte mooie kliffen waar we gestopt zijn om alles vast te leggen. Post 7-1a, 7-18 en Tyres, prachtig uitzicht! 

Echt onvoorstelbaar dat je daar na 32 jaar weer bent...

In Naqoura aangekomen gingen we op zoek naar een herkenningspunt, maar dat viel echt tegen. Je rijdt nu langs een hoge dikke betonnen muur die er vroeger niet was. Deze muur is geplaatst na aanslagen op de VN. 

Ik zag op een gegeven moment het oude huis van het hoofdkwartier, en toen vielen de puzzelstukjes in elkaar! We moesten iets terug om naar de plek te gaan waar het oude ziekenhuis zou moeten staan, achter de hoge muur. 

Zwedmedcoy 1982

                                      


Henny en ik zijn uitgestapt om te vragen aan de VN soldaten of we goed zaten. Zij verwezen ons door naar de volgende ingang. Eenmaal daar aangekomen hebben we gevraagd of we naar binnen mochten om een foto te maken. Ik (Andre) moest  lullen als Brugman, mijn verhaal vertellen en mijn oude VN pas laten zien. Mijn baret hielp ook mee op dat moment. We werden onder begeleiding binnen gelaten - en... wat zag ik tot mijn verbazing? - het oude ziekenhuis was verdwenen! Er staat nu een nieuw stenen ziekenhuis. Na daar een foto van gemaakt te hebben, we te horen kregen dat deze VN soldaten een diep respect voor ons hadden en na veel handen geschud te hebben, zijn we vertrokken op weg naar post 720 B. 
Onderweg hebben we wat voorraden voor de avondmaaltijd ingeslagen bij de kraampjes langs de weg.

                                           Post-720b 1982 .

                                                 De slaap tent met er voor kampvuur plaats

Cynisme. Albert Jonker.

                                                              Wacht kotje voor de nacht.

                                                       Dixi  anno 1982 Henny baaaah

We gingen rechtsaf, op pad om voor de tweede keer te proberen om de waddie in te gaan. We moesten nog een paar km verder over een zeer slechte weg. Gelukkig reden we in een truck die voor dit terrein geschikt was. Dit was trouwens de weg naar  post 7-20 bravo. Het ging echt gebeuren...dit was waarvoor we waren gekomen. Na ongeveer 3 kwartier rijden, kwamen we bij een open plek aan. We werden onthaald door een tiental mannen.

 Jamal heeft als klein kind hier veel gespeeld.

                              Waterplaats nabij post 7-20b 1982.  


Goh.. zeiden we tegen elkaar... hier zwommen en wasten we ons. We kregen er kippenvel van.... Daar stonden we dan, op een plek waar geen unifiller zou kunnen komen zonder toestemming.... Na wederom thee (het komt inmiddels bijna alle gaten uit) en veel op de foto, moesten we ons verhaal vertellen.

Na een half uur gingen we nog iets verder en kwamen we aan op de splitsing waar vroeger onze post was. Helaas was het er erg dichtbegroeid met planten en bomen waardoor we goed moesten zoeken naar herkenningspunten. Het bleef een beetje giswerk... we wisten dat we er stonden... maar helemaal precies wisten we het niet. 

                             Dit was de klim om nooit te vergeten

Maar ach, we zijn er geweest! Na ongeveer een half uur zijn we terug gegaan naar de mannen, die inmiddels aan het inpakken waren, het werd immers al laat. 
We zagen een oud bankje met een losse zitting, waar een aantal spullen  uitkwamen. Ik had al zo'n vermoeden..... Vervolgens zijn we weer in de auto gestapt voor de terugreis. Ditmaal via een andere, veel steilere weg.

                         Enkele mannen van H die meereden terug.

                           Nieuwe weg vanaf 7-20b naar Sibqin.
                                              
Halverwege zijn we even gestopt om de gevonden spullen te verstoppen ;) Daarna vervolgden we onze weg. We zijn weer teruggegaan naar de moeder van Jamal waar een gigantische maaltijd voor ons klaar stond. Grappig detail; we moesten met de mannen in een grote woonkamer eten. In onze hand een flinke pannenkoek om af te scheuren. Leuk, happen met je handen :) het was echt heerlijk! Helaas was even uitbuiken er niet bij.

Eenmaal buiten, werden we weer vol gegoten met thee en werden de plannen voor de volgende dag besproken. Er kwam een auto aangereden met een flink aantal zakken tabaksbladeren. Deze werden op een groot zeil gelegd, en alle vrouwen en kinderen begonnen de bladeren te rijgen aan een soort naald. Natuurlijk werden we erbij geroepen en zaten we in een no time mee te rijgen. Dit was een grappig moment en iedereen lag ook in een deuk om hoe we bezig waren. 

Om een uur of  negen zijn we weg gegaan en werden uitgezwaaid door onderhand heel het dorp Siddiqine.

Het was een mooie en emotionele dag voor iedereen. Een dag om nooit te vergeten. We zijn de famlie Bzeih en vrienden van de familie ook zeer dankbaar.

Trouwens, Rob van phworx, bedankt voor de shirts! Ze zitten goed en we hebben veel bekijks!

Nou dit was het voor vandaag....zoveel mee gemaakt in korte tijd..mochten we morgen bedenken dat we nog iets vergeten zijn, dan zullen we dat later aanvullen. Foto's volgen morgen :)!

Voor nu... een goede nachtrust... wordt vervolgd..

Link naar Unifilgebieden

http://www.libanon-80-81.nl/foto's%20patrouille%20gebied/Foto's%20patrouille%20gebied.htm