Etappe 10: We zijn in Libanon!

Hallo allemaal,

Nadat we woensdagmorgen zijn opgestaan, (we moesten er om 12.00 uur uit) hebben we rustig kunnen opruimen en inpakken. Daarna zijn we eerst maar eens de haven in gegaan om wat foto's te schieten en natuurlijk moest er ook wat te snaaien voor onderweg in de tas. 

André had zich  nog even lekker laten scheren bij de kapper. Per slot van rekening hoefden we ons pas om 3 uur te melden bij het kantoor die de tickets voor de overtocht had geregeld. Tjonge.... wat duurt wachten dan lang....maar geduld word meestal beloond.... 

                               

Na aanmelding moesten we zo'n 2 kilometer rijden naar het schip, waar we weer een uur moesten wachten.  Uiteindelijk konden we om 19.00 uur op de boot en om 21.00 vertrok de boot....In no time was het donker om ons heen (uiteraard was het schip verlicht). Al gauw raakten we met verschillende mensen uit allerlei landen aan de praat, want wat doen een paar gekke Nederlanders op een schip naar Libanon.

                                      Uitgang i.p.v Ingang

                                            Nu wel de ingang.

                                        Waar wil je heen ?

De tocht, die 12 uur duurde was best wel vermoeiend. Maar ja, waar kan je slapen op een schip dat alleen maar tafels en stoelen heeft?.... Ach... Dre slaapt overal.. en ik ben maar op de grond gaan liggen onder een tafel. Dat zou ik normaal gesproken niet doen... maar ik was gebroken! Gelukkig met oordoppen in want er was er nu niet 1, maar een heel orkest dat lag te snurken :). Na een paar uurtjes slapen (prettig was het niet).. werden we wakker en gingen we wandelen, even buiten kijken.. en werd het licht. Uiteindelijk na 10 uur, hesen ze de Libanese vlag in de top. En dat betekende dat we er of waren, of in ieder geval binnen de grens van vaste land waren.

Niet dus..... het duurde gewoon nog 2 uur voor we land zagen. Eindelijk kwam de haven steeds dichterbij, waar we dan ook na precies 12 uur varen aan kwamen! Nu nog van de boot af...Nou, 'appeltje eitje' zou je denken.... mooi niet dus, eerst alle vrachtwagens, 2 motoren uit Nederland, en daarna pas de passagiers...

We moesten onze kentekens inleveren??? Maar ja, je  doet het maar... en natuurlijk zouden we ze terug krijgen bij  de paspoorten die we ook hadden ingeleverd. Eindelijk werden onze namen omgeroepen en mochten we het schip verlaten, exclusief paspoort en kenteken..... Die zouden we terug krijgen bij de douane controle..... Niet dus! 

We werden meegenomen door iemand in een auto en naar een kantoor gebracht waar ze ons verplichten een of andere verzekering van 180 dollar de man af te sluiten,  terwijl we onze eigen verzekering hadden geregeld vanuit Nederland. We hebben gepraat als Brugman, en ondanks dat we vanuit Nederland zelf alles hadden geregeld, kregen we niets terug en moesten we zelfs op een gegeven ogenblik onze motoren achter een hek zetten. Zodra we de verzekeringspapieren lieten zien die we nodig hadden, zouden we de motoren terug krijgen.... Ja maar hoe dan vroegen we, 'take a taxi' zeiden ze. 

Zo gezegd zo gedaan, liepen we langs de douane de poort uit. En de eerste de beste auto ( een Mercedes ) die bij ons in Nederland zelfs bij de sloop niet meer word ingenomen, bracht ons daar waar we dachten heen te gaan....hoopten we!  De chauffeur wist niet eens de weg en al toeterend en scheldend vervolgden we onze weg. We hadden haast omdat het kantoor hier om 4 uur sluit. Uiteindelijk waren we net op tijd. Ze verwachten ons al ...raar?  Nee... alles lag keurig netjes klaar. Hup betalen en weg wezen...

Binnen een uur waren we weer terug, let wel; het was toen al weer 16.30! Haha; nou meneer hier zijn de papieren, we willen onze sleutels en motoren. terug...Even checken en gaan...

Niet dus....en nu werden we echt boos! Er klopt niets van jullie verzekering zei de politieagent. En weet je wat? Laat jullie motor hier maar 9  dagen staan,  die kan je terug krijgen als jullie weer terug gaan naar Nederland....

Verdere details zullen we jullie hier over besparen; wat er allemaal gebeurd is...met name gezegd... We hebben Uiteindelijk toch maar die 180 betaald om onze reis voort te zetten en mochten om 18.40 de douane door.

We zijn gelijk op weg gegaan naar Sour/Tyre, per slot moesten we nog zo'n 198 km rijden! We hadden besloten omdat toch in 1 keer te doen. Toen we eindelijk Tripoli uit waren en hadden getankt, vervolgden we onze reis. Na enkele 10-tallen kilometers viel er bij een vrachtwagen een pallet gips of kalk van zijn lading.... We moesten vol in de ankers omdat de weg 1 witte stofwolk was waar je amper door kon. Toen we eruit kwamen waren we net spoken in een wit pak ;). Weer schrikken dus....
Het was al donker geworden (het wordt hier al om een uur of 7 donker) toen we Beiroet in reden. Tsjonge.... wat een verschrikkelijke grote stad is dat! Duurde een klein uur voor we Beiroet  uit waren. En ook hier werden je lef en stuurkunsten op de proef gesteld. Henny werd zelfs een paar keer aangetikt tegen zijn koffer. Eenmaal de stad uit, was het nog 70 kilometer doorkachelen door verschillende plaatsen. Onder andere de plaats Saida waar een motor rijverbod is. Maar na wat tekst, gebarentaal van Andre konden we daar ook door rijden. Ik moet zeggen dat valt niet mee , de wegen zijn slecht verlicht en de auto's rijden hier allemaal met groot licht. Om 22.40 uur kwamen we aan op de plaats van bestemming: bij het Murex- hotel in tyrre.... Boos, moe (en helaas geen tijd voor het blog) hebben hebben we ingecheckt. Snel onder de douche en gelijk slapen!

Gelukkig zag de donderdag er een stuk beter uit na de nachtrust en een goed ontbijt! Het was een prachtige dag met veel bijzondere ontmoetingen en bezoeken...!.

Morgen meer over vandaag.

Wij wensen jullie een goede nachtrust!

Etappe 10 ' De overtocht.'

 Hallo allemaal,

He he nadat we vanmorgen zijn opgestaan, we moesten er om 12.00 uur uit. Hebben we rustig kunnen opruimen en inpakken. We zijn eerst dus maar eens de haven ingegaan om wat foto's te schieten en natuurlijk moest er ook wat te snaaien voor onderweg in de tas. Andre heeft zich  nog even lekker laten scheren bij de kapper Per slot van rekening hoefden we ons pas om 3 uur te melden bij het kantoor die de overtocht tickets had geregeld. Tjonge wat duurt wachten dan lang, maar geduld word altijd beloond. Na aanmelding moesten we zo'n 2 kilometer rijden naar het schip, waar we toch weer een uur moesten wachten maar uiteindelijk om 19.00 uur op de boot en om 21.00 vertrok de boot.En in no time was het donken om ons heen (uiteraard was het schip verlicht). Al gauw raakten we met verschillende mensen aan de praat, want wat doen een paar gekken Nederlanders op een schip naar Libanon. Mensen uit allerlei landen. Maar de tocht, die 12 uur duurde was best wel vermoeid. maar ja waar kan je slapen op een schip die alleen maar tafels en stoelen heeft. Ach hahahaha Dre  die slaapt overal en ik ben maar op de grond gaan liggen onder de tafel normaal krijg je mij niet zo gauw daar onder maar ik was gebroken, inderdaad met oordoppen in want er was er nu niet 1 maar een heel orkest die lag te snurken. maar ja na een paar uurtjes slapen, prettig is het niet word je wakker ga je wandelen even buiten kijken  en word het licht. En uiteindelijk na 10 uur hesen ze de Libanese vlag in de top. En dat betekende dat we of er waren of in ieder geval binnen de grens van vaste land waren. Niet dus het duurde gewoon nog 2 uur voor we land zagen. En ja hoor de haven kwam steeds dichter bij, waar we dan ook na precies 12 uur varen aan kwamen. Nou appeltje eitje zou je denken nou mooi niet dus, eerst alle vrachtwagen 2 motoren uit Nederland, en daarna pas de passagiers.We moesten trouwen onze kentekens inleveren??? Maar ja doe maar wie weet en natuurlijk zouden we ze terug krijgen bij  de paspoorten die we ook hadden ingeleverd. Eindelijk werden onze namen omgeroepen en mochten we het schip verlaten inclusief paspoort ex kenteken. Die zouden we terug krijgen bij de douane controle, niet dus we werden meegenomen door iemand in een auto en naar een kantoor gebracht waar ze ons een of andere verzekering van 180 dollar de man terwijl we onze eigen hadden geregeld vanuit Nederland. Nee wij hadden zelf alles geregeld. En ook al praten we als brugmans., we kregen niets terug en moesten zelf op een gegeven ogenblik onze motoren achter een hek zetten en als we de papieren lieten zien die we nodig hadden kregen we ze terug. Ja maar hoe dan, Take a taxi zeiden ze. Zo gezegd zo gedaan we liepen lans de douane de poort uit. En de eerste de beste auto ( een Mercedes ) die hier in ons land zelf bij de sloop niet meer word ingenomen bracht ons daar waar we dachten heen.Je raad het al niet dus. Die slome wist geen eens de weg en al toeterend en scheldend vervolgde we onze weg. Om dat het kantoor hier om 4 uur sluit. Maar  daar waren we net op tijd. Ze verwachten ons al ...raar nee en alles lag keurig netjes klaar. Hup betalen en weg wezen. En binnen een uur waren we weer terug, let wel het was toen la weer 16.30. Haha nou meneer hier zijn de papieren we willen onze sleutels en motoren. terug.  Even checken en gaan,nee weer niet nu werden we echt boos. Er klopt niets van jullie verzekering zij de politie agent. En weet je wat laat ook maar 9  dagen die motor hier staan die kan je terug krijgen als jullie weer terug gaan naar Nederland. Verdere details wil ik jullie hier over besparen,wat er gebeurt is... met name gezegd. Maar ja we hebben toch maar die 180 betaald om onze reis voort te zetten. En mochten om 18.40 de douane door, We zetten onze reis vort naar Sour/Tyre per slot moesten we nog zo;n 160 km rijden. We hebben besloten omdat toch te doen in 1 keer. Toen we eindelijk Tripolie uit waren en hadden getankt, vervolge we onze reis, waar het niet na enkele 10 tallen km er bij een vrachtwagen een pallet gips of kalk van zijn lading af viel. En we vol in de ankers moesten omdat de weg 1 witte stof wolk was waar je amper door kon. Toen we eruit kwamen waren we ook net spoken in een wit pak. Weer schrikken dus. Het was al donker geworden ( het word hier al om een uur of 7 donker) toen we Beiroet, tjonge wat een verschrikkelijke grootte stad is dat duurde ook een klein uur voor we daar  uit waren. En weer word je lef en stuur kunst op de proef gesteld. Henny werd zelfs een paar keer aangetikt tegen zijn koffer. Toen we er uit waren was het nog 70 km door kachelen naar de plaats van bestemming. Ik moet zeggen dat valt niet mee , de wegen zijn slecht verlicht en de auto rijden hier allemaal met groot licht. Na enkele steden zijn we om 22 40 aangekomen op de plaats van bestemming het Murex- hotel in tyrre. Boos, moe en helaas geen tijd voor het blog zijn hebben we ingecheckt.en gedoucht. En gelijk in onze koffer gedoken.
Wat een bizarre tocht was etappe 10.
Lieve volgers tot morgen

Etappe 9 vertrekdag Tascuna-Tripoli

Goedemorgen volgers

Hierbij nog een foto-impressie van Tasucu.

We kunnen waarschijnlijk niet eerder wat plaatsen dan woensdagavond.

Dan zijn we in het Murex hotel in Tyres - Sour Libanon

 

Rustdag !!! Tasucu

Rustdag Tasucu

Hallo allemaal,

Vandaag (maandag) hebben we heerlijk kunnen uitslapen....niet dus...We waren al om 07.00 uur wakker!  Na de koffie die Andre had gezet, waren we klaar om leuke dingen te gaan doen deze dag. Wel moesten we nog even een paar formele taken verrichten zoals ons melden voor de trip naar  de overkant natuurlijk, een wasserette opzoeken en de standaard van de motor van Henny laten lassen, die eerder deze week was afgebroken. 

 Nadat we verschillende keren van voor naar achter en weer terug waren gestuurd kregen we uiteindelijk de tickets voor de heen- en terugreis in ons bezit. En terwijl Henny zich even liet scheren bij de kapper, ging Andre maar even shoppen :).

Vervolgens moesten we naar de bank om onze eerder gekregen bekeuring te betalen. Maar ja, daarvoor moesten we wel even naar een ander dorpje Silifke 12.5 km verderop. En u raadt het al... ook daar begreep niemand iets van onze komst. Uiteindelijk hadden we het kantoor gevonden... en toen begon pas echt de ellende! Voor degenen die de film Midnight Express hebben gezien....dit een gaf een soortelijke indruk ;). Alles, maar dan ook alles moesten ze en wilden ze van ons weten. Wat blijkt is dat je, als je dit land binnen komt, een soort van taxnummer moet aanvragen en een vaste verblijfplaats door moet geven (nooit geweten) en dat hadden we dus niet..

Op het kantoor werden we van elkaar gescheiden voor een soort van verhoor. Ik (Henny) ben uiteindelijk naar de man gegaan die ons onderhand het gehele gebouw liet zien en zei; laat ons de bekeuring betalen en alsjeblieft weggaan. Andre zei, als we nou geen verblijfplaats hebben wat dan? En toen... na anderhalf uur.... viel blijkbaar het kwartje en kregen een taxnummer... en binnen 10 minuten stonden we buiten!
We betaalden 267 in plaats van de 356 die op de bon stond.... zou wel voor het lange wachten zijn geweest ;). 

Bij vertrek vergat Henny in zijn boosheid zijn bril...en reed dus zonder zijn bril weg en kwam daar pas achter op de snelweg...Vervolgens werden we op de snelweg achterna gezeten door een paar scooters...even was er paniek...maar wat bleek...deze jongens waren ons achterna gereden om henny's bril te brengen, die hij voor het kantoor had laten liggen... Ook wezen ze ons gelijk de weg naar iemand die de bok van Henny's motor er weer onder kon lassen! Gelukkig was dit alles in een half uur gepiept en konden we weer terug naar het motel om onze spullen daar neer te zetten.

De wasserette hebben we maar achterwege gelaten....het was wel even genoeg voor vandaag!  We zijn een welverdiend drankje gaan halen en een lekker hapje wezen eten! Om 20.00 zijn we terug gegaan naar het motel, moe..maar voldaan. 

Nu worden we toch wel nerveus....  One day to go....Op naar Libanon!

                Wij wensen jullie een goede nachtrust...wordt vervolgd!

Etappe 8 Antalya naar de veerboot in Tasucu

Vandaag hebben we etappe nummer 8 gemaakt. Vanmorgen waren we iets vroeger wakker dan normaal...05.55 i.p.v. 06.00 uur....hahaha! Normaal gesproken hebben we 2 uur nodig om onze kamer op te ruimen en onze motor op te tuigen, maar vandaag ging het in een donders rap tempo, tsja... je wordt er ook steeds handiger in :).

We zaten dus stukken vroeger op de motor dan gepland, de rit was maar 11 km voor we Antalya weer uit waren, tjonge wat een stad! 

Henny had afgesproken om koffie te drinken met zijn nichtje Rina die hier op vakantie is in Kumkoy met haar man en dochtertje. 

Een uurtje rijden zei ze.... hahahaha wat blijkt....er zijn 2 plaatsen met dezelfde naam, 1..... inderdaad een uur ,maar ook 1 op 30 km. Toen we (dachten) dat we er waren, kregen we de schrik van ons leven, we reden regelrecht een mini boerendorp in zonder verharde wegen met veel landbouw. 

Nadat we van het kastje naar de muur werden gestuurd en uiteindelijk bij een gigantisch resort uitkwamen en ze daar onze bestemming niet kenden, omdat er een rivier tussen zat die uitkwam op zee...hadden we zoiets van; dit kan niet goed zijn en zijn we terug gegaan.

Als 2 ouwe wijven zijn we nog wel even een over de markt gegaan... en wederom hadden we natuurlijk veel bekijks.. haha.. dwars met de motor over de markt!

Een klein beetje teleurgesteld vervolgden we onze weg. Op weg naar de laatste bestemming in Turkije namelijk Tasucu. 

Henny wist ineens bijna zeker dat we de goede weg hadden gevonden...Ik ben toch niet gek dacht hij....Side ligt echt tussen Antalya en Alanya . Plotseling zagen we inderdaad een bord,met de plaatst naam Kumkoy. Dat was even andere koek...We reden een prachtig mooi dorp in, mooie wegen, schitterend!
 
En daar hoorden we gegil...en ja hoor....daar waren ze...Rina Chris en de kleine Alyssa :)! We hebben gezellig anderhalf uur gezeten, gekletst en ontbeten!

..

 Henny met zijn nichtje Rina (met nichtje/neefje op komst..)

 Alyssa en Henny.....ze besloot toch maar om bij mama en papa te blijven :)

Nadat André een aantal Nederlanders ons doel had uit gelegd, hebben we innig afscheid genomen ;) en zijn we verder gegaan met onze trip.... en wat voor een trip! Eerlijk is eerlijk, Turkije is een geweldig land, de omgeving is prachtig! Door de bergen, dan weer de wegen....zo mooi op de motor! Henny had nog nooit gereden in de bergen maar je stuurkunsten worden kilometers lang echt op de proef gesteld.... haarspeldbochten, diepe afgronden en maffe autochauffeurs die in bochten inhalen...pffff!

We hadden ons wel verkeken in de afstand van Antalya naar Tasucu; het was behoorlijk vermoeiend in de bergen. Maar we hebben onze ogen uitgekeken....  gewoon schitterend!

Uiteraard met de nodige stops en veel thee, zijn we uiteindelijk aangekomen op de plaats van bestemming voor de ferry naar Tripoli.. 386 km...Tasucu!

Zoveel indrukken...zoveel foto's gemaakt.... uiteraard volgen deze nog op dit blog...voor nu zijn jullie weer op de hoogte...wordt vervolgd..Wij wensen jullie een goede nachtrust!

Etappe nummer 7.

Hallo volgers:

Vandaag hebben we etappe nummer 7 gemaakt. Vanmorgen waren we iets vroeger wakker als normaal , 06.00 nu 05.55. Normaal gesproken hebben we 2 uur nodig om onze kamer op te ruimen en onze motor op te tuigen, Alleen vandaag ging het in een donders rap tempo, maar ja je word er ook steeds handiger in. En zaten dus stukken vroeger op de motor dan gepland, het duurde ook maar 11 km voor we Antalya weer uit waren, tjonge wat een grote stad. Henny had afgesproken met z,n nichtje die hier op vakantie is in Kumkoy. Om even langs te komen om een bakkie te doen. Een uurtje rijden zij ze hahahaha wat blijkt  Er zijn 2 plaatsen die die naam dragen, 1..... inderdaad een uur ,maar ook 1 op 30 km. Maar toen we daar aankwamen kregen we de schrik van ons leven, we reden regelrecht een mini boeren dorp in zonder verharde wegen en waar veel landbouw werd gepleegd. Nadat we van het kastje naar de muur werden gestuurd en uiteindelijk bij een gigantisch resort uit kwam maar helaas niet kendo komen omdat er een rivier tussen zat die uitkwam op zee . Hadden we zoiets van dit kan niet goed zijn en zijn terug gegaan.O ja als 2 ouwe wijven zijn we wel even een over de markt gegaan en hadden natuurlijk veel bekijks haha dwars met de motor erover. Een klein beetje teleurgesteld vervolgden we onze weg. Op weg naar de laatste bestemming in Turkije namelijk Tasucu. Nou helaas maar Henny wist bijna wel zeker dat we de goede weg hadden wat waar we heen moesten.Ik ben toch niet gek Side ligt echt tussen Antalya en Alanya . Plotseling zagen we inderdaad een bord,met de plaatst naam Kumkoy. Zo dat was even andere koek een prachtig mooi dorp reden we in, prachtige wegen,schitterend. Plotseling hoorde we gegil, en ja hoor daar waren ze Rina Chris en de kleine Alissa, en we hebben gezellig anderhalf uur gezeten gekletst en ontbeten en toen nadat André aan een aantal Nederlanders ons doel had uit gelegd, afscheid genomen en verder met onze trip, en wat voor een trip eerlijk is eerlijk Turkije is voor dit een schitterend land om door te rijden met de motor. De bergen,dan weer de wegen. Henny had nog nooit gereden in de bergen maar je stuur kunsten worden kilometers lang echt op de proef gesteld, Haarspeld bochten,diepe afgronden en maffe auto chauffeurs die in bochten en zo inhalen.Waar we ons in vergisten was de afstand tussen Antalya en Tasucu het was gewoon erg vermoeiend in de bergen.We hebben onze ogen uitgekeken gewoon schitterend. Uiteraard met de nodige stops met veel thee zijn we uiteindelijk aangekomen op de plaat van bestemming voor de ferry naar Tripolie na 386 km...TASUCU.